-
Groeien in het licht
‘Kinderen zijn net planten’, schoot van de week ineens door mijn hoofd. Geef ze water, af en toe wat voedzame korrels en zonlicht. Het schijnt ook te helpen als je tegen ze praat, daar worden ze vrolijker en kleurrijker van. Groeien ze nog sneller. Nu is bovenstaande vergelijking misschien wat ver gezocht. Maar ik zeg je, zonnestralen doen echt wat met je kinderen. Zo kon ik vlak voordat school weer begon halsoverkop naar de winkel voor nieuw ondergoed, maal drie. Dat de jurkjes en shirts wat korter zitten, vind ik die laatste zomerweken wel best. Maar als je bij de onderbroekjes van boven de bilspleet ziet en de rompers ineens nog maar met 1 drukknoopje dicht kunnen, dan weet je genoeg. Bij de…
-
Twee vaders in de hemel
We zitten op een zwoele zomeravond bij mijn broer onder de overkapping. Het gesprek gaat over de vele verschrikkelijke ongelukken die deze zomer in het buitenland zijn gebeurd. Gezinnen die nu iemand (of meerdere gezinsleden) moeten missen. We zijn er allemaal van onder de indruk. Onzichtbaar Tijdens het gesprek kijk ik naar mijn oudste. Ze zit stilletjes op haar tuinstoel, alsof ze niet wil dat wij zien dat ze er zit. Alles wat gezegd wordt, zuigt ze in zich op. Want ze is zeven. En ze wil heel graag alles begrijpen wat er in de wereld gebeurt. ‘Mama…,’ hoor ik schuin achter me in de auto als we naar huis…
-
Propeller
‘While you were in church, we have been praying,’ lees ik in een appje van mijn vriendin uit Zuid-Afrika. Ze vervolgt: ‘Ik zag een propeller van een oud vliegtuig. Hij deed het niet meer. Iemand probeerde hem weer aan de praat te krijgen en dat lukte. Hij ging weer draaien.’ Ziekenzalving In mijn vorige blog vertelde ik over Alex’ ziekenzalving. Een heel bijzonder moment, maar nu we een paar weken verder zijn, blijkt het ook een beladen moment. Naast de spanning van de op handen zijnde scan en uitslag, komt er een nieuw gevoel bij. Een soort ‘verwachting’. En dat vind ik eng. Ik durf dat niet zo goed: hoge…
-
Het is oké
“Is dat oké?”, vraagt hij aan het eind van zijn verhaal. “Tuurlijk schat, tuurlijk is dat oké,” antwoord ik hem rustig. Maar die rust is schijn, van binnen giert de paniek. Alex heeft me net verteld dat hij een ziekenzalving wil ontvangen. Eigenlijk wil ik schreeuwen: “Nee! Het is helemaal niet oké! Wat denk je zelf?” Maar dat doe ik niet. Ik slik mijn woorden in en klap helemaal dicht. Om er een halve minuut later toch op terug te komen, maar dan met een piepstemmetje. Loslaten “Ik weet niet of ik dit wel wil”, zeg ik. “Het voelt alsof je ons al een beetje gaat loslaten. Ik weet dat…
-
Niets te verliezen
“Schatje, ik heb wat op papier gezet, voor als het nodig is. Het staat op de computer, lees maar eens als je eraan toe bent.” Ik voelde de bui al hangen. En hij wist natuurlijk ook wel dat ik niet ging wachten tot ik eraan toe was. Hij kent me, ik ben te nieuwsgierig. Uitvaartwensen Dus klikte ik die avond, toch wel met lichte aarzeling, het documentje open. Het was een A4-tje met korte zinnen, Alex is niet lang van stof. Maar die korte zinnen waren duidelijk genoeg. Binnen 1 minuut wist ik zijn uitvaartwensen. Het is dinsdag begin avond, een paar maanden later. Ik mag na een lange werkdag…
-
Lucht in de longen
Een fikse hoestbui klinkt uit de keuken. “Rustig maar papa, ga anders even zitten,” zegt Elin. Alex trekt een eigenwijze grimas, haalt een paar keer diep adem en gaat dan stoïcijns verder met uitruimen van de vaatwasser. Ziek zijn gaat best goed Behalve wat opstartproblemen ’s morgens, chronische vermoeidheid en een paar keer per dag zo’n nare hoestbui, gaat het ziek-zijn Alex best goed af, om het maar even positief te benaderen. Hij heeft nauwelijks last van bijwerkingen en zit de laatste weken best goed in zijn energie. Terwijl ik dit schrijf, kruis ik in gedachten mijn vingers; ik weet inmiddels dat dit any moment kan veranderen. Longkanker Afgelopen winter werd de…
-
Paulus’ Powerprayer
Het is half elf ‘s avonds. De kleine jongen heeft zijn fles gehad, ik mag naar bed. Voordat ik onder mijn dekbed kruip, bedenk ik me dat het morgen Hemelvaartsdag is. We hebben een rare week gehad, was het bijna vergeten. Terwijl ik even probeer stil te worden – zonder in slaap te vallen 😬– zoek ik in mijn bijbel-app een tekst over hemelvaart. De ‘standaard’ teksten swipe ik voorbij. Mijn oog blijft echter hangen op één zinnetje uit het gebed van Paulus in Efeze 1. Ik besluit het hoofdstuk te lezen. Voordat hij zijn gebed begint, schrijft hij eerst aan de Efeziërs over Gods plan voor Zijn kinderen. Neem…
-
Beter dan dit?
Het is zaterdagavond en we bevinden ons in een prachtig landelijk gelegen B&B in het westen van het land. Ons eerste nachtje samen weg sinds ‘de diagnose’. Even bijtanken. En afleiding zoeken voor het aankomende gesprek met de longarts, waar we allebei weer flink de zenuwen voor hebben. Feestje! We zijn net terug van een feestje bij vrienden. Topfeest! Voor Alex alleen wel vermoeiend. Hij ploft op bed, ik zet een kop thee naast hem neer. Mijn bad loopt inmiddels vol (daar had ik de B&B natuurlijk wel speciaal op geselecteerd :-). Tijdschrift, wijntje, wat lekkers… genieten! Ondertussen probeer ik te bedenken hoe lang het geleden is dat ik dit gevoel van totale ontspanning heb ervaren. Ik maak een foto van mijn…
-
Mama is er gewoon
Hoera! Een meisje! Er is een lief achternichtje geboren en dat houdt de gemoederen in huis flink bezig. De kist met knutsels ligt vol tekeningen van baby’s en mama’s met dikke buiken. Ondertussen doen de meiden hun best om de aardverschuiving in de familieverhoudingen te snappen. Mijn grote zus (hun tante) is nu ineens oma. Mijn kleine nichtje is nu mama. Dat die kleine uk mij nu oudtante heeft gemaakt, daar hebben we het maar niet over. Geboren “De baby bij Heleen is nu geboren hè, mam?”, begint mijn vierjarige. “Ja boef, we gaan er snel een keer naartoe,” antwoord ik. “Jurre was ook geboren. Ik ging hem de hele tijd kusjes geven.” Even later: “Mam, ik ben toch ook geboren?” “Dat klopt schat. Jij zat ook in…
-
You are so, so loved!
Harry Potter, ik ben geen fan. En dat is zacht uitgedrukt. De boeken komen mijn huis niet in. Wel heb ik alle films mogen aanschouwen. Een relatie is tenslotte geven en nemen niet? 😉 Van alle uren film heb ik niet heel veel onthouden. Maar er is één scene die nog altijd op mijn netvlies staat. Harry krijgt een flashback, waarin hij zijn moeder Lily ziet. En wat Lily daar zegt tegen dreumes Harry in zijn bedje, ben ik nooit vergeten: “You are so loved. You are so, so loved. Be safe. Be strong!” Ordinary Wednesday Vandaag ben je exact 15 maanden bij ons. Geen gedenkwaardig jubileum-moment, maar gewoon een ‘ordinary Wednesday’. Je dribbelt door de kamer alsof het jouw paleis is. Je klimt op de bank, staat met je pamperbillen…
