Vriendschap
-
Interbellum
‘Het is alsof het er niet uit komt, alsof de echte klap nog moet komen.’ Ik ben aan de wandel met een vriendin. We wonen niet bij elkaar om de hoek, dus kozen we een plek min of meer halverwege om af te spreken met een idyllische setting: een prachtig kasteel. Je kind verliezen Nog maar kortgeleden verloor zij haar dochtertje, een paar dagen na de geboorte. Nu heb ik mijn portie verlies ook wel gehad, maar voor mij voelt ‘je kind verliezen’ gewoon als next level. Ik kan me er geen voorstelling van maken hoe zoiets voelt en hoe je daarmee dealt. Als dat al mogelijk is. Haar opmerking…
-
Knuffelcontact
Met dikke tranen komt ze naar beneden, mijn zesjarige. Ik vraag haar of ze tijdens het aankleden ruzie heeft gehad met haar zus, maar ze schudt haar hoofd. ‘Ik wil naar papa.’ Het is het zinnetje dat ze sinds zijn overlijden gebruikt als ze hem mist. We zitten even samen aan tafel in knuffelhouding. Ik probeer haar te troosten. Het lukt me maar deels, haar gezichtje blijft bedrukt. Anderhalvemetersamenleving Een kwartiertje later is het me gelukt om het hele spul, tezamen met de juiste mutsen, sjaals en gevulde schooltassen in de auto te krijgen. De nieuwslezer op de radio laat het woord ‘anderhalvemetersamenleving’ vallen. Het is het woord van het…
-
Leger van liefde
Feestje “Doen we ook bittergarnituur?” Het is donderdagavond en Alex en ik zitten elk in ons eigen hoekje van de bank. Binnenkort zijn we allebei jarig. En we worden dit jaar samen 80, dus dat moet groots gevierd! Over mijn lijk Terwijl we brainstormen over ons feest, kijken we het televisieprogramma ‘Over mijn lijk’. Een prachtig programma dat vijf jonge mensen met kanker volgt. “Dat jullie dat kijken, wat heftig. Confronterend,” hoor ik vaak als ik erover vertel. Klopt, confronterend is het. Maar de herkenbaarheid van de verhalen geeft een vertrouwd gevoel. Zo zie ik papa Alex (toeval?) zijn zoontje van de glijbaan helpen. Jeroen deelt zijn grootste angst; dat…
-
Je krijgt er zoveel voor terug
“We krijgen gezinsuitbreiding. Twee dit keer,” zeg ik tegen Alex. Aan de andere kant van de carkit blijft het angstvallig stil. Ik besef dat ik iets uit te leggen heb. Al maanden kwam het onderwerp met enige regelmaat ter sprake; gaan we ervoor of niet? Ik was voor, het zou zo leuk zijn voor de meisjes… Manlief had zo zijn bedenkingen. En hij wist ook niets van mijn stiekeme bezoekje. Impulsbesluit Toen ik het schuurtje binnen kwam en die kleine pluizenbolletjes zag rondhuppen, heb ik in een impuls besloten. Drie weken later arriveerden er twee lieve hangoortjes, Iejoor en Fluffy. Ze hoorden meteen helemaal bij het gezin. De dochters waren dolblij!…
