Gezondheid
-
Dunne jas
Ik zwaai Jurre uit bij het schoolplein. Daar gaat hij, met zijn felblauwe jas aan en capuchon op. ‘Kan ik je even spreken?’ Het de juf van mijn kleuter. Ze neemt me mee buiten het schoolhek, een stukje van de drukte weg. Oei, foute boel, denk ik bij mezelf. Dunne jas in de kou ‘Ik wilde even zeggen dat ik vind dat Jurre zo’n dunne jas aan heeft.’ Tijdens ons gesprek blazen we om beurten wolkjes uit, zo koud is het. Ik schat dat het –4 is. En inderdaad, mijn zoon loopt nog in zijn windjack, die eigenlijk voor de herfst en de lente is. Ik zie haar even twijfelen,…
-
Ik weet het niet!
“Schrijf het maar op, dat helpt.” De boodschap van Boven was duidelijk. Maar hoe moet ik schrijven over wat er op dit moment in mijn leven gebeurt? Ik weet het niet. En zo komt er wekenlang geen zinnig woord op papier. Slecht nieuws Begin januari kregen we slecht nieuws. De kanker in Alex’ longen wint terrein. Mogelijk moeten we overstappen op een andere behandeling. Eentje waar hij goed ziek van wordt. Die boodschap zou ooit komen, dat wisten we allebei. Maar dat ‘ooit’ nu al zou zijn? Het bleek voor ons beiden een fikse mentale klap. En nu? Nu is mijn brein in de war. Het is een grote stofwolk daarbinnen. Ik weet bijna niks meer zeker, keuzes maken is ineens een enorme opgave. Want hoe lang hebben we nog kwalitijd samen?…
-
Je bent niet de enige
Ik zie je lopen door de gang van de longpoli: meisje met roodomrande ogen van de tranen. Je bent volgens mij nog jonger dan ik. Je komt uit hetzelfde kamertje als waar wij ruim een jaar geleden uitkwamen. In stilte loop je richting de lift. Je ouders en je partner lopen naast je en ik zie ook bij hen de schrik in hun ogen. Flashback Door jou krijg ik een flinke flashback naar dat moment. Ik zie mezelf lopen door die gang, naast mijn man. Tranen over mijn wangen. Een lelijk woord ontglipt me, ik weet nog precies wat het was en zal het hier niet herhalen. ‘Wat moeten we…
-
Pijlen om je oren
‘Papa, mag ik je knalbeschermers, die uit de schuur?’ Ergens in de maand december komt deze vraag standaard uit de mond van mijn oudste, want ze heeft een hekel aan het harde geluid van vuurwerk. ‘Pak zelf maar,’ zegt mijn man. Twee seconden later zeg ik gehaast: ‘NEE! Laat mij dat maar doen!’ Want zorgvuldig verstopt in diezelfde schuur staat een lichtgrijze 24-inch omafiets met een knalroze krat voorop, te wachten op nieuwjaarsdag. Acht jaar wordt ze dan alweer, onze dame. Oudjaarsavond Mijn gedachten gaan terug naar oudjaarsavond 2011. Precies 40 weken zwanger ben ik die dag. We zijn bij vrienden thuis. Terwijl ik iets na twaalven naar buiten hobbel…
-
Dat zien we morgen wel
‘Plan je ook in wanneer we boodschappen kunnen doen?’, vraagt manlief gekscherend. ‘Dat zien we morgen wel,’ antwoord ik bijna automatisch. Ik heb een gruwelijke hekel aan boodschappen doen, daar denk ik liever nog niet aan. Leven met de dag Sinds Alex ziek is, krijgen we regelmatig de vraag of we nu meer met de dag leven. En dat doen we inderdaad, al is het met vallen en opstaan. Voor sommigen is leven met de dag een way of life. Dé ultieme manier van leven. Maak je geen zorgen over de dag van morgen, dat geeft pas rust. Als ik google op ‘leven met de dag’, zie ik een rijtje websites met…
-
Twee vaders in de hemel
We zitten op een zwoele zomeravond bij mijn broer onder de overkapping. Het gesprek gaat over de vele verschrikkelijke ongelukken die deze zomer in het buitenland zijn gebeurd. Gezinnen die nu iemand (of meerdere gezinsleden) moeten missen. We zijn er allemaal van onder de indruk. Onzichtbaar Tijdens het gesprek kijk ik naar mijn oudste. Ze zit stilletjes op haar tuinstoel, alsof ze niet wil dat wij zien dat ze er zit. Alles wat gezegd wordt, zuigt ze in zich op. Want ze is zeven. En ze wil heel graag alles begrijpen wat er in de wereld gebeurt. ‘Mama…,’ hoor ik schuin achter me in de auto als we naar huis…
-
Propeller
‘While you were in church, we have been praying,’ lees ik in een appje van mijn vriendin uit Zuid-Afrika. Ze vervolgt: ‘Ik zag een propeller van een oud vliegtuig. Hij deed het niet meer. Iemand probeerde hem weer aan de praat te krijgen en dat lukte. Hij ging weer draaien.’ Ziekenzalving In mijn vorige blog vertelde ik over Alex’ ziekenzalving. Een heel bijzonder moment, maar nu we een paar weken verder zijn, blijkt het ook een beladen moment. Naast de spanning van de op handen zijnde scan en uitslag, komt er een nieuw gevoel bij. Een soort ‘verwachting’. En dat vind ik eng. Ik durf dat niet zo goed: hoge…
-
Niets te verliezen
“Schatje, ik heb wat op papier gezet, voor als het nodig is. Het staat op de computer, lees maar eens als je eraan toe bent.” Ik voelde de bui al hangen. En hij wist natuurlijk ook wel dat ik niet ging wachten tot ik eraan toe was. Hij kent me, ik ben te nieuwsgierig. Uitvaartwensen Dus klikte ik die avond, toch wel met lichte aarzeling, het documentje open. Het was een A4-tje met korte zinnen, Alex is niet lang van stof. Maar die korte zinnen waren duidelijk genoeg. Binnen 1 minuut wist ik zijn uitvaartwensen. Het is dinsdag begin avond, een paar maanden later. Ik mag na een lange werkdag…
-
Lucht in de longen
Een fikse hoestbui klinkt uit de keuken. “Rustig maar papa, ga anders even zitten,” zegt Elin. Alex trekt een eigenwijze grimas, haalt een paar keer diep adem en gaat dan stoïcijns verder met uitruimen van de vaatwasser. Ziek zijn gaat best goed Behalve wat opstartproblemen ’s morgens, chronische vermoeidheid en een paar keer per dag zo’n nare hoestbui, gaat het ziek-zijn Alex best goed af, om het maar even positief te benaderen. Hij heeft nauwelijks last van bijwerkingen en zit de laatste weken best goed in zijn energie. Terwijl ik dit schrijf, kruis ik in gedachten mijn vingers; ik weet inmiddels dat dit any moment kan veranderen. Longkanker Afgelopen winter werd de…
-
Paulus’ Powerprayer
Het is half elf ‘s avonds. De kleine jongen heeft zijn fles gehad, ik mag naar bed. Voordat ik onder mijn dekbed kruip, bedenk ik me dat het morgen Hemelvaartsdag is. We hebben een rare week gehad, was het bijna vergeten. Terwijl ik even probeer stil te worden – zonder in slaap te vallen 😬– zoek ik in mijn bijbel-app een tekst over hemelvaart. De ‘standaard’ teksten swipe ik voorbij. Mijn oog blijft echter hangen op één zinnetje uit het gebed van Paulus in Efeze 1. Ik besluit het hoofdstuk te lezen. Voordat hij zijn gebed begint, schrijft hij eerst aan de Efeziërs over Gods plan voor Zijn kinderen. Neem…
