The five-year-itch?

Lieve Alex,

Het was gisteren Vaderdag en het was gek, zó gek. Jouw kinderen verwenden hun bonuspapa. Ik was dankbaar voor hem en de wederzijdse liefde tussen hem en onze kinderen. We hadden het niet beter kunnen treffen.

Maar waar ik gisteren trots was, ben ik vandaag (naast heel druk op het werk) enorm verdrietig. Want er waren geen lieve cadeautjes voor jou. Ja, die waren er wel, die liggen inmiddels op jouw graf. Er is wel een blauw gestreepte tuinstoel en een campingtafel in een holle ruimte. Er is beton, veel beton. Een kale fundering en mondkapjes tegen het stof. Mijn haar is grijzer dan ooit.

Ik staar naar buiten, naar waar de achtertuin een paradijsje moet worden. En ik bedenk ineens, ‘ik wil dit niet’. Dit was helemaal niet de bedoeling. Ik wilde dat andere huis, samen met jou en onze kindjes. En zoals elk jaar, maar nu extra, ben ik weer terug bij die ene Vaderdag. Die ene, toen je binnen een paar uur ineens weg was.

Ik kon niet in slaap komen gisteren. Het voelde of ik je, een kwartier na middernacht, weer helemaal opnieuw verloor. Net als vijf jaar geleden. Maar ik heb nog een hele week door te komen voordat het jouw ‘echte’ sterfdag is.

De afgelopen maanden heb je me dingen laten doen die ik ook nooit had willen doen. En tot voor kort ook nog nooit gedaan had. Of het de ‘five-year-itch’ is ofzo, ik weet het niet. Maar ik stond versteld van mezelf, op een niet zo fijne manier.

Je liet me huilend zitten op de badkamervloer. Je liet me schelden tegen je foto, waarom jij me in vredesnaam alle kindercrisisssen in mijn eentje laat oplossen. En ik was jaloers en boos op je, omdat ik heel goed weet dat jij sommige dingen zoveel beter en geduldiger zou hebben aangepakt dan ik. Je lach bleef natuurlijk gewoon op je gezicht staan. Zo was je toen ook al. En on top of everything liet je me praten tegen je grafsteen. Ik weet nog precies wat ik zei:

“Je weet het hè…ik heb braaf naar je geluisterd. ‘Je moet niet alleen blijven.’ Heb je het gezien? Dat is gelukt. En hoe!”

Ik heb door dat ene zinnetje wat je zei toen, zoveel moois gekregen de afgelopen jaren. Zoveel om enorm dankbaar voor te zijn. Zoveel zegeningen. Zoveel om van te houden. En dat doe ik ook.

Maar goed. Nu heb ik dus een nieuw huis. Wel samen met onze kindjes, maar niet met jou. En het is niet waar dat ik dit niet wil. Maar vandaag weegt al dat allemaal even niet op tegen hoe het eigenlijk had moeten zijn.

Misschien morgen weer.

Mis jou.
Peet