Kanker
-
Thuis bij de magnolia
Ik weet nog goed dat ik eind vorig jaar hoorde dat Rollercoaster van Danny Vera op nummer 1 in de Top 2000 stond. Nee niet dít lied, dacht ik. Nu eindigt mijn jaar vrijwel zeker in tranen met tuiten, dit lied heeft voor mij namelijk een vierdubbele lading. Rollercoaster van chemo’s en chaos Het nummer kwam zo’n twee jaar geleden uit, toen wij net waren begonnen aan onze eigen rollercoaster van chemo’s en chaos. Regelmatig vergezelde Danny ons op de ritjes naar het ziekenhuis en tijdens de momenten dat we onszelf met oordoppen afsloten voor de rest van de oncologie-afdeling. I will find my way back homeWhere magnolia grows Magnolia Het toeval…
-
Ontbinden
Het was een romantisch sprookje, de dertien jaar dat ik mijn leven met Alex mocht delen. We waren in alle opzichten met elkaar verbonden: door de ringen om onze vingers, de gezamenlijke bankrekening, ons geloof in God, maar bovenal door onze kinderen. Loslaten Tot dat onomkeerbare woord op die ene novemberdag: longkanker. Die dag begon het loslaten. De verbinding was er ook nog steeds, werd zelfs sterker, want we moesten samen de strijd aan. Maar parallel daaraan, als een soort undercoveroperatie, werd onderhuids het loslaten in gang gezet. Onze manier van dealen met de hele situatie ging regelmatig gepaard met grappen die eigenlijk niet kunnen. Zwartgallige humor was ons gezamenlijke…
-
Zo gaat dat in de hemel ook
Het is een drukte van belang in onze achtertuin. Al anderhalf uur zijn onze dochters met een stuk of zeven buurkinderen van alles aan het bekokstoven. Af en toe sluipt er eentje naar binnen, richting keuken, om er vervolgens met een steelse blik richting het bed in onze kamer snel weer vandoor te gaan. ‘Ja, goed idee! Dat is in de hemel ook zo!,’ hoor ik de kleine blonde krullenbol zeggen. Als mijn oudste binnenkomt, vraag ik haar toch even wat ze aan het doen zijn. ‘Dat kan ik niet zeggen, mam,’ is het antwoord. Na enig aandringen van mijn kant gaat ze toch overstag. ‘We hadden een tof idee,’ begint ze, ‘we organiseren een afscheidsfeestje voor papa, voordat hij…’. Ze wijst met haar vinger naar…
-
Chocoladetranen
“Mama gaat naar het ziekenhuis, praten met de dokter.” Ik zie de ogen van mijn kleuter oplichten. “Mag papa weer naar huis?” Ik vertel haar dat ik dat hoop, maar niet zeker weet. Geen bezoek Vanwege het coronavirus mag niemand bij Alex op bezoek. En hoewel ik het waardeloos vind dat ik mijn lief al een paar dagen niet heb gezien, is het appje of ik die middag toch wil komen toch ook niet echt uitnodigend. Want die ochtend ging het niet goed met hem en ik voel de bui al hangen. Tony-reep Voor de zoveelste keer rijd ik met vochtige ogen naar het ziekenhuis. Mijn rechterhand gaat naar de bijrijdersstoel, waar ik de Tony-reep vind…
-
Leger van liefde
Feestje “Doen we ook bittergarnituur?” Het is donderdagavond en Alex en ik zitten elk in ons eigen hoekje van de bank. Binnenkort zijn we allebei jarig. En we worden dit jaar samen 80, dus dat moet groots gevierd! Over mijn lijk Terwijl we brainstormen over ons feest, kijken we het televisieprogramma ‘Over mijn lijk’. Een prachtig programma dat vijf jonge mensen met kanker volgt. “Dat jullie dat kijken, wat heftig. Confronterend,” hoor ik vaak als ik erover vertel. Klopt, confronterend is het. Maar de herkenbaarheid van de verhalen geeft een vertrouwd gevoel. Zo zie ik papa Alex (toeval?) zijn zoontje van de glijbaan helpen. Jeroen deelt zijn grootste angst; dat…
-
Ik weet het niet!
“Schrijf het maar op, dat helpt.” De boodschap van Boven was duidelijk. Maar hoe moet ik schrijven over wat er op dit moment in mijn leven gebeurt? Ik weet het niet. En zo komt er wekenlang geen zinnig woord op papier. Slecht nieuws Begin januari kregen we slecht nieuws. De kanker in Alex’ longen wint terrein. Mogelijk moeten we overstappen op een andere behandeling. Eentje waar hij goed ziek van wordt. Die boodschap zou ooit komen, dat wisten we allebei. Maar dat ‘ooit’ nu al zou zijn? Het bleek voor ons beiden een fikse mentale klap. En nu? Nu is mijn brein in de war. Het is een grote stofwolk daarbinnen. Ik weet bijna niks meer zeker, keuzes maken is ineens een enorme opgave. Want hoe lang hebben we nog kwalitijd samen?…
-
Je bent niet de enige
Ik zie je lopen door de gang van de longpoli: meisje met roodomrande ogen van de tranen. Je bent volgens mij nog jonger dan ik. Je komt uit hetzelfde kamertje als waar wij ruim een jaar geleden uitkwamen. In stilte loop je richting de lift. Je ouders en je partner lopen naast je en ik zie ook bij hen de schrik in hun ogen. Flashback Door jou krijg ik een flinke flashback naar dat moment. Ik zie mezelf lopen door die gang, naast mijn man. Tranen over mijn wangen. Een lelijk woord ontglipt me, ik weet nog precies wat het was en zal het hier niet herhalen. ‘Wat moeten we…
-
Nooit meer naar het zwembad
‘Lieve schat, we gaan vandaag echt niet naar het zwembad. Al vraag je het nog tien keer, het antwoord blijft nee.’ Zwembad We bivakkeren een paar weken in een vakantiehuisje omdat thuis de badkamer wordt verbouwd. Het huisje staat op een vakantiepark met een pannenkoekenrestaurant en een zwembad. Na een week hier, hebben we die twee grote trekpleisters nog altijd niet bezocht. En dat zint de jongedames helemaal niet. Huilbui Vooral vandaag is het niet handig om te gaan zwemmen, want Alex is er niet. En no way dat ik in mijn eentje met drie kids naar het zwembad ga. Twee hebben hun zwemdiploma nog niet eens. ‘Maar we zouden toch gaan?,’…
-
Feest tegen de klok
Het is feest in huis. Vandaag vieren we dat papa een jaar kanker heeft! Vieren? Vieren? Ik hoor het je denken. Hoe gek het ook klinkt, wij gaan dit vieren. Want stel: we hadden nooit ontdekt dat hij longkanker had. Of de behandeling zou niet aanslaan. Dan zouden we niet meer samen zijn, werd ons exact een jaar geleden zonder omhaal van woorden verteld. ‘Geniet van je dagenVerlies je in de tijdJe wordt steeds gedragenTot in alle eeuwigheid’ ‘Leef met volle teugen’, Elbert Smelt en Kinga Bán Dus de slingers hangen (oké, het hielp dat onze dochter gisteren jarig was), we hebben restjes unicorntaart bij de koffie en papa krijgt kusjes, knuffels en een cadeautje. Want wat zijn…
-
Propeller
‘While you were in church, we have been praying,’ lees ik in een appje van mijn vriendin uit Zuid-Afrika. Ze vervolgt: ‘Ik zag een propeller van een oud vliegtuig. Hij deed het niet meer. Iemand probeerde hem weer aan de praat te krijgen en dat lukte. Hij ging weer draaien.’ Ziekenzalving In mijn vorige blog vertelde ik over Alex’ ziekenzalving. Een heel bijzonder moment, maar nu we een paar weken verder zijn, blijkt het ook een beladen moment. Naast de spanning van de op handen zijnde scan en uitslag, komt er een nieuw gevoel bij. Een soort ‘verwachting’. En dat vind ik eng. Ik durf dat niet zo goed: hoge…
