Het is zaterdagavond en we bevinden ons in een prachtig landelijk gelegen B&B in het westen van het land. Ons eerste nachtje samen weg sinds ‘de diagnose’. Even bijtanken. En afleiding zoeken voor het aankomende gesprek met de longarts, waar we allebei weer flink de zenuwen voor hebben.   Feestje! We zijn net terug van een feestje bij vrienden. Topfeest! Voor Alex alleen wel vermoeiend. Hij ploft op bed, ik zet een kop thee naast hem neer. Mijn bad loopt inmiddels vol (daar had ik de B&B natuurlijk wel speciaal op geselecteerd :-). Tijdschrift, wijntje, wat lekkers… genieten!  Ondertussen probeer ik te bedenken hoe lang het geleden is dat ik dit gevoel van totale ontspanning heb ervaren. Ik maak een foto van mijn…

“Geen ruzie maken mama. De Heere God is de allergrootste […] dus je moet Hem danken.” Ik hoor alleen het begin en het einde van de bewonderenswaardig lange volzin die mijn vierjarige er uitgooit, want ik zit nog middenin mijn frustratie. Ik ben veel te druk met verbaasd en onthutst zijn. En met vechten tegen de tranen. Alweer.   Want de macaroni die ik had klaargemaakt was mislukt. De gezichten aan tafel spraken boekdelen. “Niet te vreten,” werd me verteld. Ze hadden gelijk hoor. Maar dat was een opmerking waar ik, na een week regelen, rennen en vliegen om alles op de rit te houden, net even niet tegen kon. Ik doe – vind ik dan tenminste – zo mijn best.…