Een paar keer moest ik de afgelopen vakantie vertellen dat mijn man dood is. En dat dat alweer ruim vijf jaar geleden is. Ik kan dit eigenlijk best goed hoor, dat vertellen. Ik denk omdat ik het al zo vaak heb moeten vertellen dat het een automatisme wordt? Soms kan ik het zelfs zonder brok in mijn keel vertellen, alsof het me niets meer doet. En deze zomer begon ik daar echt wel aan te twijfelen, of het me nog wel wat doet. En daar schrik ik dan wel een beetje van. Vanaf begin juni tot as we speak, zijn we superdruk met het klaarmaken van ons nieuwe huis. Langzaam…

Lieve Alex, Het was gisteren Vaderdag en het was gek, zó gek. Jouw kinderen verwenden hun bonuspapa. Ik was dankbaar voor hem en de wederzijdse liefde tussen hem en onze kinderen. We hadden het niet beter kunnen treffen. Maar waar ik gisteren trots was, ben ik vandaag (naast heel druk op het werk) enorm verdrietig. Want er waren geen lieve cadeautjes voor jou. Ja, die waren er wel, die liggen inmiddels op jouw graf. Er is wel een blauw gestreepte tuinstoel en een campingtafel in een holle ruimte. Er is beton, veel beton. Een kale fundering en mondkapjes tegen het stof. Mijn haar is grijzer dan ooit. Ik staar naar…