Familie
-
Slotlied
Daar sta ik dan. Tussen vijf kinderen en met mijn lief drie stoelen verderop. Mijn linkerarm om mijn bijna-negenjarige. De kleuter op mijn rechterheup. Mijn puber rechts naast me. Ik houd ze stevig vast, waar ik maar kan. We zingen het slotlied van de kerkdienst. Het lied dat ook het slotlied was van Alex’ leven met ons, het lied dat we bij zijn open graf zongen: Jezus Overwinnaar. Terugdenken Daar sta ik dan. Het is het begin van een feestweek vol verdriet en herinneringen. Of een verdrietweek vol feestjes. Ik weet zo net nog niet welke versie het gaat worden. Dat is elk jaar weer een verrassing. Het is een…
-
Leger van liefde
Feestje “Doen we ook bittergarnituur?” Het is donderdagavond en Alex en ik zitten elk in ons eigen hoekje van de bank. Binnenkort zijn we allebei jarig. En we worden dit jaar samen 80, dus dat moet groots gevierd! Over mijn lijk Terwijl we brainstormen over ons feest, kijken we het televisieprogramma ‘Over mijn lijk’. Een prachtig programma dat vijf jonge mensen met kanker volgt. “Dat jullie dat kijken, wat heftig. Confronterend,” hoor ik vaak als ik erover vertel. Klopt, confronterend is het. Maar de herkenbaarheid van de verhalen geeft een vertrouwd gevoel. Zo zie ik papa Alex (toeval?) zijn zoontje van de glijbaan helpen. Jeroen deelt zijn grootste angst; dat…
-
Waren ze maar tien jaar jonger
We zingen met zijn drieën in de auto mee met ‘Aardappels met chocola’, het favoriete liedje van dit moment. Totdat er ineens een ietwat benauwd stemmetje van mijn zesjarige klinkt. “Mam, ik miste Oma al zo erg. En nu is Opa ook al dood.”“Ja, helemaal dood. In de kist,” voegt kleine zus er voor de volledigheid aan toe. Ik slik. En hoop dat ze de tranen die spontaan in mijn ogen springen niet zien via de achteruitkijkspiegel. “Ja, meisje. Ik mis Oma en Opa ook heel erg,” weet ik er nog uit te brengen. Zwanger Ondertussen denk ik aan de woorden van de verloskundige een paar minuten geleden. “Ik hoop…
