Mentale gezondheid
-
Alles alleen? Niks alleen!
Flink chagrijnig zak ik op bed. Voor de tweede avond op rij verloopt het bedritueel waardeloos. Niks voorlezen, liedjes en rustige gesprekjes. In plaats daarvan klinkt er gemopper en gewaarschuw. Nummer 1 en 3 gebruiken de alom bekende trucjes. Nummer 2 heeft gisteren bij een vieze sloot gespeeld, met als gevolg een arm onder de jeukbulten. We hebben er daardoor samen al een slapeloze nacht op zitten. En ik verwacht niet dat deze nacht veel beter wordt. Frustraties Waarom die frustraties, vraag ik mezelf af. Ze heeft toch echt jeuk, ze kan er niets aan doen? Het antwoord borrelt meteen op, want ik ken het inmiddels. Ik.ben.er.gewoon.klaar.mee. Meteen daarna volgt het…
-
Siliconenhart
‘Heb je het gevoel dat je alweer wat gelukkiger bent nu?’ Mijn handen omklemmen de koffiemok die mijn vriendin me even eerder gaf. Ik draai hem zachtjes rond en denk na. Gebroken hart ‘Nee,’ zeg ik. ‘Ik ben niet gelukkiger. Integendeel, eigenlijk. Mijn hart is gebroken.’Want hoewel mijn relatie in liefde mocht eindigen, neemt het niet weg dat mijn hart brak toen Alex overleed en daarmee weg was. Hij deed dat natuurlijk niet met opzet, maar het gebeurde wel. Ik leg haar uit dat er na Alex’ overlijden weinig tijd was om ook maar iets te voelen. Je rolt de dag na de uitvaart het regeldingencircuit in. Alle tijd ging…
-
De kracht van dankbaarheid
“Moeten we niet veel vaker juichen voor God?” De vraag komt van mijn vriendin rechts van mij. Ik knik langzaam. Het blijft even stil. “Nee echt, ik meen het. We mogen best wat dankbaarder zijn.” Dapper knikken We hebben kringavond. Onze predikant is er ook bij, we mogen meedenken over de preek van die zondag. In diezelfde dienst zal mijn man de ziekenzalving ontvangen*. Heel bijzonder om dit met elkaar te doen! “Je zit wel dapper te knikken Peet, maar is dankbaar zijn voor jullie niet ontzettend lastig?” vraagt een andere kringgenoot ons. “Als ik ongeneeslijk ziek zou zijn, is dankbaarheid bij mij ver te zoeken. Laat staan dat ik…
-
Eerlijk duurt het langst
‘Het duurt te lang, we staan hier al een tijdje.’ Achterin de auto zingt de kleuter het nummer uit volle borst mee. Ik parkeer net bij mijn schoonzus, waar de kids een dagje gaan spelen. Naast mij is mijn achtjarige heel stil. Ik weet inmiddels dat ik dan iets kan verwachten. Kinderen de deur uit ‘Mam, je zei pas dat het soms beter is als wij er niet zijn.’ Ik voel haar pijn door deze opmerking. De laatste tijd besteed ik ze vaker uit dan ik eigenlijk zou willen, maar het kan even niet anders. In haar bijzijn heb ik onlangs inderdaad een vriendin verteld dat ik het erg fijn vind…
-
Ontbinden
Het was een romantisch sprookje, de dertien jaar dat ik mijn leven met Alex mocht delen. We waren in alle opzichten met elkaar verbonden: door de ringen om onze vingers, de gezamenlijke bankrekening, ons geloof in God, maar bovenal door onze kinderen. Loslaten Tot dat onomkeerbare woord op die ene novemberdag: longkanker. Die dag begon het loslaten. De verbinding was er ook nog steeds, werd zelfs sterker, want we moesten samen de strijd aan. Maar parallel daaraan, als een soort undercoveroperatie, werd onderhuids het loslaten in gang gezet. Onze manier van dealen met de hele situatie ging regelmatig gepaard met grappen die eigenlijk niet kunnen. Zwartgallige humor was ons gezamenlijke…
-
Knuffelcontact
Met dikke tranen komt ze naar beneden, mijn zesjarige. Ik vraag haar of ze tijdens het aankleden ruzie heeft gehad met haar zus, maar ze schudt haar hoofd. ‘Ik wil naar papa.’ Het is het zinnetje dat ze sinds zijn overlijden gebruikt als ze hem mist. We zitten even samen aan tafel in knuffelhouding. Ik probeer haar te troosten. Het lukt me maar deels, haar gezichtje blijft bedrukt. Anderhalvemetersamenleving Een kwartiertje later is het me gelukt om het hele spul, tezamen met de juiste mutsen, sjaals en gevulde schooltassen in de auto te krijgen. De nieuwslezer op de radio laat het woord ‘anderhalvemetersamenleving’ vallen. Het is het woord van het…
-
Ik weet het niet!
“Schrijf het maar op, dat helpt.” De boodschap van Boven was duidelijk. Maar hoe moet ik schrijven over wat er op dit moment in mijn leven gebeurt? Ik weet het niet. En zo komt er wekenlang geen zinnig woord op papier. Slecht nieuws Begin januari kregen we slecht nieuws. De kanker in Alex’ longen wint terrein. Mogelijk moeten we overstappen op een andere behandeling. Eentje waar hij goed ziek van wordt. Die boodschap zou ooit komen, dat wisten we allebei. Maar dat ‘ooit’ nu al zou zijn? Het bleek voor ons beiden een fikse mentale klap. En nu? Nu is mijn brein in de war. Het is een grote stofwolk daarbinnen. Ik weet bijna niks meer zeker, keuzes maken is ineens een enorme opgave. Want hoe lang hebben we nog kwalitijd samen?…
-
Een emmertje positiviteit graag!
“I am sick of trying to stay positive,” slinger ik snikkend richting mijn collega. Ze krijgt er tranen van in haar ogen. En mijn eigen tranen lijken de laatste dagen ook niet op te drogen. Positief blijven De afgelopen jaren leefde ik in de ‘positief-blijven-modus’. Als iets tegenzat, pakte ik mijn vaatdoek en mijn emmertje positiviteit uit de trapkast. Alle ellende even opdweilen, dan kon ik er weer tegen. Alleen nu het slechte nieuws dit keer mijn man betreft, lijkt dat niet meer te lukken. Visgraatvloer Met een emmertje positiviteit verwerkte ik het overlijden van mijn moeder en schoonvader. Dat we in die periode ook nog eens in een verhuizing en verbouwing zaten, hielp niet echt. Terwijl ik waakte bij mijn…
