Verlies
-
I still cry
Een paar keer moest ik de afgelopen vakantie vertellen dat mijn man dood is. En dat dat alweer ruim vijf jaar geleden is. Ik kan dit eigenlijk best goed hoor, dat vertellen. Ik denk omdat ik het al zo vaak heb moeten vertellen dat het een automatisme wordt? Soms kan ik het zelfs zonder brok in mijn keel vertellen, alsof het me niets meer doet. En deze zomer begon ik daar echt wel aan te twijfelen, of het me nog wel wat doet. En daar schrik ik dan wel een beetje van. Vanaf begin juni tot as we speak, zijn we superdruk met het klaarmaken van ons nieuwe huis. Langzaam…
-
Hoe weduwe zijn je vakantie totaal anders maakt – deel 2
Reizen. Ik hield er van. Het avontuur, onderweg zijn, nieuwe mensen, andere culturen, de overweldigende schepping. Alex deelde die passie gelukkig en we gingen er samen of ieder voor zich regelmatig vandoor. Tot een jaar of negen geleden. Nog steeds gingen we wanneer de tijd of financiën het toelieten, maar het werd een hele onderneming. Met 1 kind ging nog wel. We namen haar mee naar Zuid Afrika en hadden de meest prachtige tijd. Maar met twee, later drie kinderen, dat was reizen next level. We beperkten de afstand tot Frankrijk of Italië. En sleepten ons een hernia aan kinderwagens, draagzakken, luiers, speelgoed en zwemvesten. En aan kinderen natuurlijk. Ik…
-
The five-year-itch?
Lieve Alex, Het was gisteren Vaderdag en het was gek, zó gek. Jouw kinderen verwenden hun bonuspapa. Ik was dankbaar voor hem en de wederzijdse liefde tussen hem en onze kinderen. We hadden het niet beter kunnen treffen. Maar waar ik gisteren trots was, ben ik vandaag (naast heel druk op het werk) enorm verdrietig. Want er waren geen lieve cadeautjes voor jou. Ja, die waren er wel, die liggen inmiddels op jouw graf. Er is wel een blauw gestreepte tuinstoel en een campingtafel in een holle ruimte. Er is beton, veel beton. Een kale fundering en mondkapjes tegen het stof. Mijn haar is grijzer dan ooit. Ik staar naar…
-
Interbellum
‘Het is alsof het er niet uit komt, alsof de echte klap nog moet komen.’ Ik ben aan de wandel met een vriendin. We wonen niet bij elkaar om de hoek, dus kozen we een plek min of meer halverwege om af te spreken met een idyllische setting: een prachtig kasteel. Je kind verliezen Nog maar kortgeleden verloor zij haar dochtertje, een paar dagen na de geboorte. Nu heb ik mijn portie verlies ook wel gehad, maar voor mij voelt ‘je kind verliezen’ gewoon als next level. Ik kan me er geen voorstelling van maken hoe zoiets voelt en hoe je daarmee dealt. Als dat al mogelijk is. Haar opmerking…
-
Stilte zegt genoeg
November is niet mijn maand. Ik ben stiller, trek me meer terug en weet vaak niet wat te zeggen als mensen me aanspreken. Het is de maand van de ‘dagen’. Dan heb ik er veel. Ik had mijn eerste date met Alex in november, ik ben in november ten huwelijk gevraagd. De middelste is jarig in november. En ook was het november toen Alex de diagnose longkanker kreeg. Verkering Vandaag is er ook weer zo eentje. En de hele dag heb ik me lopen afvragen wat ik er mee moest, met deze ‘dag’. Want ja, hoe belangrijk is hij eigenlijk nog? En ‘geldt’ deze dag nog wel als je inmiddels…
-
Hetzelfde shirt
De laatste zomerdagen zijn in aantocht. Normaal zou ik nu elke mogelijke minuut buiten zitten met een kop koffie of thee. De laatste stralen pakken. Maar ik ben veel binnen. Binnen voelt veiliger. Ik zit al weken slecht in mijn vel en sluit mezelf het liefst gewoon op. Kan natuurlijk niet. Fotoalbums Ik ben bezig met fotoalbums maken. Hard nodig, want mijn uitstelgedrag begon zo rond de peutertijd van mijn oudste. Het trekt alleen een flinke wissel op mijn humeur, energie en focus. Zeker nu de ‘rampjaren’ er aan komen. Ik beleef alles opnieuw wat er de afgelopen jaren is gebeurd, rondom de ziekte en het overlijden van Alex. Uren…
-
Anders vergeten we hem
‘Denkt u aan de verjaardagskalender?’ De juf herinnert de in de klas aanwezige ouders eraan even hun naam op de kalender te zetten, zodat ze weet wanneer welk kind een leuk werkje moet maken. ‘Ik ga dat even doen’, zeg ik tegen Jurre, die zijn tafeltje inmiddels gevonden heeft en rustig staat te spelen in zijn nieuwe klas. De kalender O sjips, de kalender, denk ik ondertussen. Deze zag ik niet aankomen. Ik kan mezelf daarvoor wel voor mijn kop slaan, want dit is een jaarlijks terugkerend confrontatiemoment. Dus waarom ben ik er niet op voorbereid? De ene na de andere ouder zet er twee verjaardagen in, van beide ouders…
-
Door de zure appel
‘Joepie! Het is het juni!’, hoor ik mijn kleuterkereltje zeggen als hij uit school komt, gevolgd door: ‘Wil je dan nu het zwembad opzetten?’ In mijn hoofd loop ik mijn takenlijst na: heb ik daar nu wel tijd voor? Eigenlijk niet, maar ik doe het toch. De stapel was en het onkruid tussen de tegels moeten maar wachten. Luizen Als het badje gereed is voor de eerste plons en mijn zoon er lekker in ligt te spetteren, pak ik een mesje om alsnog het groene onheil tussen de stoeptegels te lijf te gaan. Maar dan valt mijn oog ineens op de appelboom. Hij heeft gaten in de bladeren…kak, luizen. Inmiddels…
-
Cappuccino in het krijspaleis
Zaterdagmiddag. Het is voorjaarsvakantie en ik ben met mijn kroost en hun logees bij een indoor krijspaleis beland. Niet mijn favoriete plek op de wereld, maar wel die van de kinderen. En alles voor de kids hè…dus nu zit ik. Overprikkeld Gebaseerd op eerdere ervaringen met dit oord, had ik al een boek en een koptelefoon in mijn tas gestopt. Die blijken goed van pas te komen. Ik ben na een half uur al behoorlijk overprikkeld, dus haal een cappuccino, zet rustige muziek op en pak mijn boek. Af en toe rennen er een paar van mijn ‘clan’ voorbij en wordt er een trui in mijn richting gegooid of even…
-
Stom, stommer, stomst
Schermtijd. Meestal gaat daar opruimtijd aan vooraf. Maar vandaag was een hectische dag, de kinderen zijn duidelijk moe. Dus ik kies zorgvuldig mijn battles en laat het opruimen even voor wat het is. De eettafel moet alleen wel even leeg, want bloemkoolschotel met strijkkralen zal wel geen succes worden. Strijkkralen Ik loop naar mijn middelste en vraag haar om even de strijkkralen op te ruimen. Ze knikt zonder me aan te kijken, maar maakt geen aanstalten. Na een paar minuten vraag ik het nog eens. En nog eens. Maar nee hoor, niks. Gefixeerd staart ze naar de inhoud van haar scherm. Waarschijnlijk unicorns en filmpjes over zeemeerminstaarten. ‘Nadia, ik heb nu al drie keer…
