Verlies
-
Kijk me aan, ik ben niet bang
‘Kijk me aan!’ Ik spreek mijn drie blauwoogjes streng toe, want ik wil er zeker van zijn dat ze geen fratsen uithalen bij de oppas. Die gaat hen straks op bed leggen namelijk. ‘Ben ik duidelijk?’, voeg ik er nog even aan toe. Ik zie mijn kroost knikken. Bijbelkring Ik vertrek naar mijn bijbelkring. Daar komt 1 Korintiërs 15:26 ter sprake, waar Paulus aangeeft dat de dood de laatste vijand is die overwonnen moet worden. ‘Hoe ervaar jij de macht van de dood?’, is de vraag die deze avond naar voren komt. Hij resulteert in een gesprek over de onzekerheid van doodgaan, dierbaren loslaten, afscheid nemen en de hemel. Ik…
-
In de bloemetjes
Ontbijtje op bed met behulp van papa, knutselen en cadeautjes uitpakken, even lekker in bad. Om daarna met zijn allen in de auto te stappen, richting mijn eigen moeder. Een knuffel, een kus en haar goed in de bloemetjes zetten. Moederdag Zo ziet voor mij de perfecte Moederdagochtend eruit. Zo verliepen ze altijd. Alhoewel…niet helemaal perfect, want liever waren we naar twee moeders gegaan. Helaas mocht ik mijn schoonmoeder nooit leren kennen. Niet meer naar mama Nooit had ik kunnen vermoeden dat Moederdag er na zoveel edities als hierboven beschreven nu zo anders uit zou zien. Nog steeds krijg ik ontbijt op bed en pak ik lieve knutsels en cadeautjes…
-
Zwemles met een splinter en een balk
Zuchtend ploffen ze neer op een stoel, twee blonde moeders. Want het is een flinke klus, je kind coronaproof afleveren bij de zwemjuf. En net als ik staren ze nu naar het scherm en proberen ze hun kind te vinden tussen alle zwemvestjes. ‘Poeh zeg! Zwemles op woensdagmiddag komt me zó slecht uit. De oudste moet ook nog naar judo, ik heb precies twintig minuten straks. Waarom kan dit nooit op vrijdagmiddag, dan is mijn man thuis. Maar nee, alles is op mijn vrije dag’, steekt de een val wal. ‘O meid, ik begrijp je he-le-maal!’, reageert de ander. ‘En dan die stress! Ineens wil die van mij zelf naar…
-
Graafwerk
‘Wat was het weer een mooie dag he?’ Jurre knikt terwijl ik het witte laken stevig instop om zijn zongebruinde lijfje. Nog twee dagen herfstvakantie onder de Spaanse zon en dan zit deze fijne week er weer op. Ik geef hem een knuffel en een kus. Hij knijpt me bijna fijn met zijn kleine stevige armpjes. ‘Ik mis papa zo erg,’ fluistert hij dan. Het is een zinnetje dat meerdere malen per week mijn hart breekt als een van mijn kinderen dat zegt. Papa’s benen waren stuk Als hij me een paar seconden later loslaat, weet ik al wat hij gaat zeggen. Regelmatig hebben we dit gesprekje. Maar wat ik…
-
Waarom vraag je het niet gewoon?
Met een plof landt mijn mobiel op het dekbed. ‘Omdat ik er geen zin meer in heb! Altijd maar moeten vragen, vragen, vragen. Continu moeten bellen en appen!’, zeg ik met stemverheffing tegen Elin als ze vraagt waarom ik dan die of die niet nog kan appen of ze meegaan naar de hei. Stilletjes vertrekt mijn dochter naar beneden. Ik zak op mijn bed voor een flinke jankbui. Wat ik momenteel het lastigst vind aan alleen een gezin runnen? Hulp vragen! ‘Waarom vraag je het niet gewoon? We doen het graag!’ Ik had moeten turven hoe vaak ik dit gehoord heb de afgelopen jaren. Tot voor kort kostte hulp vragen me amper…
-
Hoe weduwe zijn je vakantie totaal anders maakt
‘Geniet ervan!’‘Heerlijk, even eruit!’‘O, lekker! En een normaal huis is ook fijn, kun je zelf ook wat uitrusten. Geen campinggedoe.’ Bij alle reacties glimlachte ik vriendelijk en perste ik er een – denk ik – heel overtuigend ‘komt goed hoor!’ uit. Maar ik was zelf niet overtuigd. Ik had mijn twijfels of ik van deze vakantie zou gaan genieten. En ‘even eruit’ vind ik doorgaans heerlijk, maar twee weken non-stop in mijn eentje met drie kids die net als ik moeten wennen aan alles… tja. En de illusie dat ik in mijn vakantie zou kunnen uitrusten had ik al helemaal niet. Dat had ik vorig jaar al gedelete van mijn…
-
Iets voor Vaderdag
Vlak voor zessen stuif ik de kinderopvang binnen. Terwijl ik de jongste zijn jas aantrek, komt zijn juf naar me toe. ‘Mag Jurre iets maken voor Vaderdag?’ ‘Ik wilde het eerst even vragen,’ voegt ze toe. Er flitst een heel arsenaal aan gedachten door mijn hoofd. Wat attent van haar. Zou ze er tegenop gezien hebben om dit te vragen? Hij kan niet niets maken terwijl andere kinderen dat wel doen. Of zou het juist te confronterend voor hem zijn? Oh help, wat moet ik antwoorden?! Lichte paniek! Mijn brein maakt overuren, lijkt het. Maar dat kan niet, want de klok geeft nog steeds een paar minuten voor zes aan. Uiteindelijk…
-
Ontbinden
Het was een romantisch sprookje, de dertien jaar dat ik mijn leven met Alex mocht delen. We waren in alle opzichten met elkaar verbonden: door de ringen om onze vingers, de gezamenlijke bankrekening, ons geloof in God, maar bovenal door onze kinderen. Loslaten Tot dat onomkeerbare woord op die ene novemberdag: longkanker. Die dag begon het loslaten. De verbinding was er ook nog steeds, werd zelfs sterker, want we moesten samen de strijd aan. Maar parallel daaraan, als een soort undercoveroperatie, werd onderhuids het loslaten in gang gezet. Onze manier van dealen met de hele situatie ging regelmatig gepaard met grappen die eigenlijk niet kunnen. Zwartgallige humor was ons gezamenlijke…
-
Dan wil ik een hond!
‘Dan wil ik zelf een hond!’ Met trillende stem perst ze er een heel pleidooi uit, nadat ik heb verteld dat we niet morgen al teruggaan om nog een keer te gaan kijken. Eenmaal ingevoegd op de rechterrijstrook werp ik een snelle blik naar rechts. Tranen biggelen over haar wangen. Doodsbang We waren op bezoek bij mijn neef. Neeflief heeft een pup. Een herder, dus al flink van formaat. En mijn meisje is doodsbang voor honden. Eigenlijk voor bijna elk dier dat beweegt of geluid maakt, maar honden zijn een extra grote uitdaging. Na een uur met opgetrokken benen op de bank en steelse blikken werpend richting de hondenmand tijdens…
-
De andere kant
Spitsuur voor mama is hier chill-uur voor de kids. Ze zitten lekker op de bank een filmpje te kijken terwijl ik eten fabriceer. Elin komt even spieken en is aangenaam verrast krieltjes in de pan te zien. “Als papa er nog was geweest, dan had je wel twee zakken kunnen kopen.” Ze heeft gelijk, vroeger was dit een dubbele hoeveelheid geweest. Alex was dol op krieltjes. Tornado Ik heb nog niet echt vaak teruggedacht aan de afgelopen weken. Maar nu komen de gebeurtenissen rond Alex’ ziekte en overlijden als een tornado op me af. Ik kijk over de pannen heen naar de kids op de bank. Wat hebben we enorm veel verdrietigs meegemaakt met zijn vieren. Maar wat gebeurde er ook veel moois. Gesprekken, appjes, kaartjes, cadeautjes. We konden…
