Relatie
-
Droomhuis?
Boos was ik. ‘Waarom sta je daar nou te zwaaien? Ik wil helemaal niet dat je afscheid neemt. Je verhuist gewoon mee hoor,’ zei ik tegen hem. En toen werd ik wakker. Stilte online betekent meestal storm in het echte leven. En dat was het de afgelopen zes maanden ook. Ik schreef al dat we stevig aan het klussen waren in ons droomhuis. We hadden een kleine eindsprint nodig en er liggen zeker nog honderd klusjes, maar inmiddels zijn allebei onze huizen overgedragen en zitten we met zijn zevenen op de nieuwe stek. In de tussentijd nam ik ook afscheid van het huis waar ik geboren ben. De plek blijft…
-
Stilte zegt genoeg
November is niet mijn maand. Ik ben stiller, trek me meer terug en weet vaak niet wat te zeggen als mensen me aanspreken. Het is de maand van de ‘dagen’. Dan heb ik er veel. Ik had mijn eerste date met Alex in november, ik ben in november ten huwelijk gevraagd. De middelste is jarig in november. En ook was het november toen Alex de diagnose longkanker kreeg. Verkering Vandaag is er ook weer zo eentje. En de hele dag heb ik me lopen afvragen wat ik er mee moest, met deze ‘dag’. Want ja, hoe belangrijk is hij eigenlijk nog? En ‘geldt’ deze dag nog wel als je inmiddels…
-
Siliconenhart
‘Heb je het gevoel dat je alweer wat gelukkiger bent nu?’ Mijn handen omklemmen de koffiemok die mijn vriendin me even eerder gaf. Ik draai hem zachtjes rond en denk na. Gebroken hart ‘Nee,’ zeg ik. ‘Ik ben niet gelukkiger. Integendeel, eigenlijk. Mijn hart is gebroken.’Want hoewel mijn relatie in liefde mocht eindigen, neemt het niet weg dat mijn hart brak toen Alex overleed en daarmee weg was. Hij deed dat natuurlijk niet met opzet, maar het gebeurde wel. Ik leg haar uit dat er na Alex’ overlijden weinig tijd was om ook maar iets te voelen. Je rolt de dag na de uitvaart het regeldingencircuit in. Alle tijd ging…
-
Het is oké
“Is dat oké?”, vraagt hij aan het eind van zijn verhaal. “Tuurlijk schat, tuurlijk is dat oké,” antwoord ik hem rustig. Maar die rust is schijn, van binnen giert de paniek. Alex heeft me net verteld dat hij een ziekenzalving wil ontvangen. Eigenlijk wil ik schreeuwen: “Nee! Het is helemaal niet oké! Wat denk je zelf?” Maar dat doe ik niet. Ik slik mijn woorden in en klap helemaal dicht. Om er een halve minuut later toch op terug te komen, maar dan met een piepstemmetje. Loslaten “Ik weet niet of ik dit wel wil”, zeg ik. “Het voelt alsof je ons al een beetje gaat loslaten. Ik weet dat…
-
Drie pannen soep
“We hebben drie pannen soep,” lees ik terwijl ik na een lange dag in de auto stap. Het appje zorgt in een fractie van een seconde voor een stevige realitycheck. Want ja, als je soep krijgt van mensen om je heen, dan is het echt flink foute boel hè? Mijn gedachten gaan terug naar een paar weken geleden. Kanker Met een brok in de keel lopen we de gang door. Achter de longarts aan, naar haar spreekkamer. Ik heb nog net tijd om te gaan zitten en mijn jas open te ritsen voordat ze van wal steekt. Het ‘worst-case scenario’ dat ze de vorige keer al liet doorschemeren, is toch echt…
