-
Lichtdrager
‘Onlangs hadden we in de kerk een preek over ‘lichtdragers’. Ik moest meteen aan jullie denken.’ Ik moet mijn vriendin met een stomverbaasde blik hebben aangekeken. Lichtdragers? Wij? Mooi woord, maar wat is dat eigenlijk, een lichtdrager? Wanneer ben je een lichtdrager? Ik probeer er een gevoel bij te krijgen en beeld me in dat lichtdragers een soort glans om zich heen hebben. Mensen die de wereld een stukje mooier maken, soms alleen al door hun verschijning. En door wat ze doen. Een soort engelen, misschien? Ik voel me meer een geknapte gloeilamp Eén ding weet ik wel. Ik voel me totaal geen lichtdrager. Meer een geknapte gloeilamp. Als je gemiddeld acht keer per maand op en neer moet…
-
Je moet Hem danken!
“Geen ruzie maken mama. De Heere God is de allergrootste […] dus je moet Hem danken.” Ik hoor alleen het begin en het einde van de bewonderenswaardig lange volzin die mijn vierjarige er uitgooit, want ik zit nog middenin mijn frustratie. Ik ben veel te druk met verbaasd en onthutst zijn. En met vechten tegen de tranen. Alweer. Want de macaroni die ik had klaargemaakt was mislukt. De gezichten aan tafel spraken boekdelen. “Niet te vreten,” werd me verteld. Ze hadden gelijk hoor. Maar dat was een opmerking waar ik, na een week regelen, rennen en vliegen om alles op de rit te houden, net even niet tegen kon. Ik doe – vind ik dan tenminste – zo mijn best.…
-
Bang en boos
‘Beneath anger is always fear,’ las ik ooit ergens. Geen idee meer van wie die wijsheid komt, ik was hem eigenlijk al lang vergeten. Maar ineens kwam hij weer bovendrijven, onder de douche. Hij sijpelde zomaar met de warme straal mee mijn hoofd in. Achter boosheid zit altijd angst. Dat het altijd zo is, betwijfel ik. Maar er zit voor mij een kern van waarheid in. Ik zit niet zo angstig in elkaar. Boos ben ik ook niet snel. Natuurlijk moppert deze moeder ook regelmatig, maar echt boos-boos hebben nog weinig mensen mij gezien. Kanker maakt meer kapot… Een paar weken geleden werd ik wel boos-boos. Ik denk er liever niet aan terug, maar…
-
Ik zie, Ik zie, wat jij niet ziet
We zitten aan tafel, met dampende bordjes ‘pasta met rode saus zonder dingetjes’ voor onze neus. En een bakje vla voor het nog steeds hongerige bekkie in de kinderstoel. De meisjes doen tussen de happen door ‘ik zie, ik zie, wat jij niet ziet’. Papa, je moet niet doodgaan! Ik strooi kaas over Elin’s pasta, als ze ineens zegt: “Papa, je moet niet doodgaan hoor! En als je dat wel doet, dan…” Ze kan haar zin niet goed afmaken, maar de onmacht is door de felheid van haar stem goed hoorbaar. Slik. Mijn meisje van zeven, onze kleine serieuze denker. Ze heeft een paar dagen laten bezinken wat we haar verteld hebben,…
-
Drie pannen soep
“We hebben drie pannen soep,” lees ik terwijl ik na een lange dag in de auto stap. Het appje zorgt in een fractie van een seconde voor een stevige realitycheck. Want ja, als je soep krijgt van mensen om je heen, dan is het echt flink foute boel hè? Mijn gedachten gaan terug naar een paar weken geleden. Kanker Met een brok in de keel lopen we de gang door. Achter de longarts aan, naar haar spreekkamer. Ik heb nog net tijd om te gaan zitten en mijn jas open te ritsen voordat ze van wal steekt. Het ‘worst-case scenario’ dat ze de vorige keer al liet doorschemeren, is toch echt…
-
Een emmertje positiviteit graag!
“I am sick of trying to stay positive,” slinger ik snikkend richting mijn collega. Ze krijgt er tranen van in haar ogen. En mijn eigen tranen lijken de laatste dagen ook niet op te drogen. Positief blijven De afgelopen jaren leefde ik in de ‘positief-blijven-modus’. Als iets tegenzat, pakte ik mijn vaatdoek en mijn emmertje positiviteit uit de trapkast. Alle ellende even opdweilen, dan kon ik er weer tegen. Alleen nu het slechte nieuws dit keer mijn man betreft, lijkt dat niet meer te lukken. Visgraatvloer Met een emmertje positiviteit verwerkte ik het overlijden van mijn moeder en schoonvader. Dat we in die periode ook nog eens in een verhuizing en verbouwing zaten, hielp niet echt. Terwijl ik waakte bij mijn…
-
In mijn handen of in Zijn handen?
Control-freak “Ik vind het te ver gaan om mezelf een control-freak te noemen,” zeg ik tegen mijn vriendin. We zitten samen op de bank met allebei een zelfgebrouwen latte macchiato. Die is eindelijk eens goed gelukt! Een luide schaterlach volgt. “Neeee hoor Peet, dat snap ik. Maar je hebt wel graag de touwtjes in handen, geef maar toe. En die kids van jou weten ook wel wat ze willen.” Ze heeft gelijk, helaas. Ik reik nog naar het bakje chocolaatjes op tafel, om wat extra tijd te hebben voor het bedenken van een reactie, maar ontdek dat de inhoud van het schaaltje al is verdwenen in een peutermaagje. Met een…
-
Schitteren in de shit
Ik zit in het vliegtuig naar Barcelona, met naast mij een collega. Op weg naar ons vierdaagse event dat we jaarlijks organiseren. Slechts een paar dagen geleden viel er een pakketje op de mat. Van mijn vriendin Daniëlle, het boek #Powertalks voor mama’s, dat zij schreef. “Tof!” Dacht ik. “Die gaat mee in de handbagage!” Sta op en schitter Terwijl mijn collega rechts van mij zich buigt over haar boek, vis ik #Powertalks uit mijn laptoptas. ‘Sta op en schitter’, lees ik na een paar pagina’s. ‘Ga in Gods licht staan en Laat Gods licht zien door jou heen.’ Mijn linkerbuur stopt zijn Engelse boek in zijn tas en is vervolgens druk bezig…
-
Je krijgt er zoveel voor terug
“We krijgen gezinsuitbreiding. Twee dit keer,” zeg ik tegen Alex. Aan de andere kant van de carkit blijft het angstvallig stil. Ik besef dat ik iets uit te leggen heb. Al maanden kwam het onderwerp met enige regelmaat ter sprake; gaan we ervoor of niet? Ik was voor, het zou zo leuk zijn voor de meisjes… Manlief had zo zijn bedenkingen. En hij wist ook niets van mijn stiekeme bezoekje. Impulsbesluit Toen ik het schuurtje binnen kwam en die kleine pluizenbolletjes zag rondhuppen, heb ik in een impuls besloten. Drie weken later arriveerden er twee lieve hangoortjes, Iejoor en Fluffy. Ze hoorden meteen helemaal bij het gezin. De dochters waren dolblij!…
-
Ga tot de mier
Zodra de zon een beetje zijn best gaat doen, komen ze tevoorschijn: de mieren. Parallel daaraan krijg ik de enorme drang om ze per direct allemaal te vernietigen. Spinnen of ander insectengespuis, daar heb ik geen problemen mee. Maar mieren? Daar krijg ik letterlijk de kriebels van. Elk jaar vind ik wel weer een nieuw middeltje om uit te proberen om ze te verdelgen. Vakantie in eigen land De vakantie in eigen land deze zomer bleek de ultieme mieren-uitdaging. Manlief had een dag eerder de vouwwagen al opgezet, zodat ik met ons kroost in een gespreid bedje zou komen. Dat lukte, maar met een paar duizend ‘huisdieren’ extra. Trots marcheerden…
