-
Chocoladetranen
“Mama gaat naar het ziekenhuis, praten met de dokter.” Ik zie de ogen van mijn kleuter oplichten. “Mag papa weer naar huis?” Ik vertel haar dat ik dat hoop, maar niet zeker weet. Geen bezoek Vanwege het coronavirus mag niemand bij Alex op bezoek. En hoewel ik het waardeloos vind dat ik mijn lief al een paar dagen niet heb gezien, is het appje of ik die middag toch wil komen toch ook niet echt uitnodigend. Want die ochtend ging het niet goed met hem en ik voel de bui al hangen. Tony-reep Voor de zoveelste keer rijd ik met vochtige ogen naar het ziekenhuis. Mijn rechterhand gaat naar de bijrijdersstoel, waar ik de Tony-reep vind…
-
Leger van liefde
Feestje “Doen we ook bittergarnituur?” Het is donderdagavond en Alex en ik zitten elk in ons eigen hoekje van de bank. Binnenkort zijn we allebei jarig. En we worden dit jaar samen 80, dus dat moet groots gevierd! Over mijn lijk Terwijl we brainstormen over ons feest, kijken we het televisieprogramma ‘Over mijn lijk’. Een prachtig programma dat vijf jonge mensen met kanker volgt. “Dat jullie dat kijken, wat heftig. Confronterend,” hoor ik vaak als ik erover vertel. Klopt, confronterend is het. Maar de herkenbaarheid van de verhalen geeft een vertrouwd gevoel. Zo zie ik papa Alex (toeval?) zijn zoontje van de glijbaan helpen. Jeroen deelt zijn grootste angst; dat…
-
Flatten the curve
Corona Maandagavond. Ik scroll door mijn socials en probeer grip te krijgen op alle Corona-info die voorbijschuift. Mijn oog vangt een filmpje over iemand die uitlegt hoe een epidemie verloopt versus de maximale zorgcapaciteit. Helder filmpje. ‘Flatten the curve’, staat erbij. Dat is het doel. Zorgen dat het lijntje niet te steil omhooggaat, dan blijft de boel onder controle. Van al die berichten word ik moe. Licht wanhopig bekijk ik de posts van moeders die trots hun prachtig vormgegeven dagplanning op hun tijdlijn showen. Samen met de kids gemaakt, ook nog. Het duizelt me van alle goedbedoelde tips om de dagen een beetje relaxt door te komen. De bemoedigende bijbelteksten…
-
Ik weet het niet!
“Schrijf het maar op, dat helpt.” De boodschap van Boven was duidelijk. Maar hoe moet ik schrijven over wat er op dit moment in mijn leven gebeurt? Ik weet het niet. En zo komt er wekenlang geen zinnig woord op papier. Slecht nieuws Begin januari kregen we slecht nieuws. De kanker in Alex’ longen wint terrein. Mogelijk moeten we overstappen op een andere behandeling. Eentje waar hij goed ziek van wordt. Die boodschap zou ooit komen, dat wisten we allebei. Maar dat ‘ooit’ nu al zou zijn? Het bleek voor ons beiden een fikse mentale klap. En nu? Nu is mijn brein in de war. Het is een grote stofwolk daarbinnen. Ik weet bijna niks meer zeker, keuzes maken is ineens een enorme opgave. Want hoe lang hebben we nog kwalitijd samen?…
-
Mijn plek!
‘Mij plep!’ Ik kijk op en vang de vastberaden blik van mijn peuterzoon. Daar zit hij, armpjes over elkaar in de hoek van de bank. Op zijn beurt wendt hij de blik naar zijn vader en herhaalt zijn statement: ‘Mij plep!’ Nu kijkt Alex me vragend aan. ‘Wat zegt hij nou? Deze ken ik nog niet.’ Ik kijk bedenkelijk. ‘Ik ook niet, maar ik denk dat hij vindt dat dat zijn plek is,’ antwoord ik. ‘Dat zal best,’ bromt Alex terwijl hij met een grote zwaai een spartelende Jurre uit de hoek vist. ‘Mijn plek, vent. Jij mag naast papa zitten.’ Eigen plek Een glimlach verschijnt op mijn gezicht als ik die twee samen zie. In het hoekje van de bank, vader en…
-
Je bent niet de enige
Ik zie je lopen door de gang van de longpoli: meisje met roodomrande ogen van de tranen. Je bent volgens mij nog jonger dan ik. Je komt uit hetzelfde kamertje als waar wij ruim een jaar geleden uitkwamen. In stilte loop je richting de lift. Je ouders en je partner lopen naast je en ik zie ook bij hen de schrik in hun ogen. Flashback Door jou krijg ik een flinke flashback naar dat moment. Ik zie mezelf lopen door die gang, naast mijn man. Tranen over mijn wangen. Een lelijk woord ontglipt me, ik weet nog precies wat het was en zal het hier niet herhalen. ‘Wat moeten we…
-
Pijlen om je oren
‘Papa, mag ik je knalbeschermers, die uit de schuur?’ Ergens in de maand december komt deze vraag standaard uit de mond van mijn oudste, want ze heeft een hekel aan het harde geluid van vuurwerk. ‘Pak zelf maar,’ zegt mijn man. Twee seconden later zeg ik gehaast: ‘NEE! Laat mij dat maar doen!’ Want zorgvuldig verstopt in diezelfde schuur staat een lichtgrijze 24-inch omafiets met een knalroze krat voorop, te wachten op nieuwjaarsdag. Acht jaar wordt ze dan alweer, onze dame. Oudjaarsavond Mijn gedachten gaan terug naar oudjaarsavond 2011. Precies 40 weken zwanger ben ik die dag. We zijn bij vrienden thuis. Terwijl ik iets na twaalven naar buiten hobbel…
-
Nooit meer naar het zwembad
‘Lieve schat, we gaan vandaag echt niet naar het zwembad. Al vraag je het nog tien keer, het antwoord blijft nee.’ Zwembad We bivakkeren een paar weken in een vakantiehuisje omdat thuis de badkamer wordt verbouwd. Het huisje staat op een vakantiepark met een pannenkoekenrestaurant en een zwembad. Na een week hier, hebben we die twee grote trekpleisters nog altijd niet bezocht. En dat zint de jongedames helemaal niet. Huilbui Vooral vandaag is het niet handig om te gaan zwemmen, want Alex is er niet. En no way dat ik in mijn eentje met drie kids naar het zwembad ga. Twee hebben hun zwemdiploma nog niet eens. ‘Maar we zouden toch gaan?,’…
-
Feest tegen de klok
Het is feest in huis. Vandaag vieren we dat papa een jaar kanker heeft! Vieren? Vieren? Ik hoor het je denken. Hoe gek het ook klinkt, wij gaan dit vieren. Want stel: we hadden nooit ontdekt dat hij longkanker had. Of de behandeling zou niet aanslaan. Dan zouden we niet meer samen zijn, werd ons exact een jaar geleden zonder omhaal van woorden verteld. ‘Geniet van je dagenVerlies je in de tijdJe wordt steeds gedragenTot in alle eeuwigheid’ ‘Leef met volle teugen’, Elbert Smelt en Kinga Bán Dus de slingers hangen (oké, het hielp dat onze dochter gisteren jarig was), we hebben restjes unicorntaart bij de koffie en papa krijgt kusjes, knuffels en een cadeautje. Want wat zijn…
-
Dat zien we morgen wel
‘Plan je ook in wanneer we boodschappen kunnen doen?’, vraagt manlief gekscherend. ‘Dat zien we morgen wel,’ antwoord ik bijna automatisch. Ik heb een gruwelijke hekel aan boodschappen doen, daar denk ik liever nog niet aan. Leven met de dag Sinds Alex ziek is, krijgen we regelmatig de vraag of we nu meer met de dag leven. En dat doen we inderdaad, al is het met vallen en opstaan. Voor sommigen is leven met de dag een way of life. Dé ultieme manier van leven. Maak je geen zorgen over de dag van morgen, dat geeft pas rust. Als ik google op ‘leven met de dag’, zie ik een rijtje websites met…
