-
Absorberen kun je leren
Hè getsie, nu moet ik ook nog door de regen om de container buiten te zetten. Alsof de dag nog niet genoeg minpunten had met een spugende dochter en een peuter die het prima vindt om op de vloer te plassen in plaats van waar het hoort. Dat laatste ben ik ondertussen ontzettend zat. Ik mopper wat af op mijn ventje. Fair is dat niet, want hij heeft pas sinds een paar dagen af en toe zijn luier af. Noodweer Ik check buienradar. Over een paar minuten barst het noodweer helemaal los. Dus ik besluit om me in mijn lot te schikken en ren op mijn veel te gladde slippers…
-
Iets voor Vaderdag
Vlak voor zessen stuif ik de kinderopvang binnen. Terwijl ik de jongste zijn jas aantrek, komt zijn juf naar me toe. ‘Mag Jurre iets maken voor Vaderdag?’ ‘Ik wilde het eerst even vragen,’ voegt ze toe. Er flitst een heel arsenaal aan gedachten door mijn hoofd. Wat attent van haar. Zou ze er tegenop gezien hebben om dit te vragen? Hij kan niet niets maken terwijl andere kinderen dat wel doen. Of zou het juist te confronterend voor hem zijn? Oh help, wat moet ik antwoorden?! Lichte paniek! Mijn brein maakt overuren, lijkt het. Maar dat kan niet, want de klok geeft nog steeds een paar minuten voor zes aan. Uiteindelijk…
-
Smelten van trots
‘Ik wil met jou trouwden, mama. En ook met papa.’ Daar is hij dan, bedenk ik me terwijl ik net een hap van mijn ijsje neem. Dé klassieke zin die bijna elk kind weleens uitspreekt. Mijn meiden hebben dit nooit gezegd, maar nu komt mijn zoon van drie er dan toch mee. Na negen jaar moederen heb ik het eindelijk voor elkaar! Ik smelt een beetje. ‘Nou, trouwen met papa is echt onmogelijk hoor’, zegt zijn zesjarige zus. Ze doelt op het feit dat papa in de hemel is, maar de negenjarige zus vat het anders op. ‘God heeft wel bedoeld dat een man en een vrouw samen zijn, maar…
-
Ontbinden
Het was een romantisch sprookje, de dertien jaar dat ik mijn leven met Alex mocht delen. We waren in alle opzichten met elkaar verbonden: door de ringen om onze vingers, de gezamenlijke bankrekening, ons geloof in God, maar bovenal door onze kinderen. Loslaten Tot dat onomkeerbare woord op die ene novemberdag: longkanker. Die dag begon het loslaten. De verbinding was er ook nog steeds, werd zelfs sterker, want we moesten samen de strijd aan. Maar parallel daaraan, als een soort undercoveroperatie, werd onderhuids het loslaten in gang gezet. Onze manier van dealen met de hele situatie ging regelmatig gepaard met grappen die eigenlijk niet kunnen. Zwartgallige humor was ons gezamenlijke…
-
Zondag donderstraaldag
‘Jongens, echt… KAPPEN NU! Dit is de zoveelste waarschuwing vandaag. Nog even en die schermpjes verdwijnen een week lang bovenop de kast!’ Drie paar blauwe ogen kijken me aan terwijl ik mijn kroost deze volzin toebrul. Het is hier weer eens ‘zondag donderstraaldag’. En dat botst regelmatig met mijn idee van invulling van die dag. Alles wat ik als moeder niet wil, gebeurt op zo’n dag als deze. Puur uit verveling. En ik ben er echt helemaal klaar mee. De zondagsrust waar ik zo naar verlang, bestaat niet in dit huis. Het is hier altijd zondagsdrukte. ‘En ik meen het!’, voeg ik nog er nog aan toe, terwijl ik weer…
-
Knuffelcontact
Met dikke tranen komt ze naar beneden, mijn zesjarige. Ik vraag haar of ze tijdens het aankleden ruzie heeft gehad met haar zus, maar ze schudt haar hoofd. ‘Ik wil naar papa.’ Het is het zinnetje dat ze sinds zijn overlijden gebruikt als ze hem mist. We zitten even samen aan tafel in knuffelhouding. Ik probeer haar te troosten. Het lukt me maar deels, haar gezichtje blijft bedrukt. Anderhalvemetersamenleving Een kwartiertje later is het me gelukt om het hele spul, tezamen met de juiste mutsen, sjaals en gevulde schooltassen in de auto te krijgen. De nieuwslezer op de radio laat het woord ‘anderhalvemetersamenleving’ vallen. Het is het woord van het…
-
Ik zie het licht niet
Kijk es mama! De maan! En ook licht! Heb je het licht gezien?’ Ik loop met mijn drietal vanaf de opvang richting de auto, als Jurre deze woorden roept en naar boven wijst. Ik kniel naast hem en zie dat hij gelijk heeft. Het is ijskoud en kraakhelder, dus de maan is al goed te zien, met een grote stralende ster ernaast. Die tien seconden daar met mijn peuterzoon zijn tien zeldzame seconden deze maand. Tien seconden kijken naar het licht. Tien seconden stilte in de decemberchaos. Decemberblues De decemberblues voel ik flink dit jaar. De feestmaand is zoveel moeilijker zonder Alex. Naast de feestdagen zijn alle drie mijn kids…
-
Dan wil ik een hond!
‘Dan wil ik zelf een hond!’ Met trillende stem perst ze er een heel pleidooi uit, nadat ik heb verteld dat we niet morgen al teruggaan om nog een keer te gaan kijken. Eenmaal ingevoegd op de rechterrijstrook werp ik een snelle blik naar rechts. Tranen biggelen over haar wangen. Doodsbang We waren op bezoek bij mijn neef. Neeflief heeft een pup. Een herder, dus al flink van formaat. En mijn meisje is doodsbang voor honden. Eigenlijk voor bijna elk dier dat beweegt of geluid maakt, maar honden zijn een extra grote uitdaging. Na een uur met opgetrokken benen op de bank en steelse blikken werpend richting de hondenmand tijdens…
-
De andere kant
Spitsuur voor mama is hier chill-uur voor de kids. Ze zitten lekker op de bank een filmpje te kijken terwijl ik eten fabriceer. Elin komt even spieken en is aangenaam verrast krieltjes in de pan te zien. “Als papa er nog was geweest, dan had je wel twee zakken kunnen kopen.” Ze heeft gelijk, vroeger was dit een dubbele hoeveelheid geweest. Alex was dol op krieltjes. Tornado Ik heb nog niet echt vaak teruggedacht aan de afgelopen weken. Maar nu komen de gebeurtenissen rond Alex’ ziekte en overlijden als een tornado op me af. Ik kijk over de pannen heen naar de kids op de bank. Wat hebben we enorm veel verdrietigs meegemaakt met zijn vieren. Maar wat gebeurde er ook veel moois. Gesprekken, appjes, kaartjes, cadeautjes. We konden…
-
Zo gaat dat in de hemel ook
Het is een drukte van belang in onze achtertuin. Al anderhalf uur zijn onze dochters met een stuk of zeven buurkinderen van alles aan het bekokstoven. Af en toe sluipt er eentje naar binnen, richting keuken, om er vervolgens met een steelse blik richting het bed in onze kamer snel weer vandoor te gaan. ‘Ja, goed idee! Dat is in de hemel ook zo!,’ hoor ik de kleine blonde krullenbol zeggen. Als mijn oudste binnenkomt, vraag ik haar toch even wat ze aan het doen zijn. ‘Dat kan ik niet zeggen, mam,’ is het antwoord. Na enig aandringen van mijn kant gaat ze toch overstag. ‘We hadden een tof idee,’ begint ze, ‘we organiseren een afscheidsfeestje voor papa, voordat hij…’. Ze wijst met haar vinger naar…
