-
In de bloemetjes
Ontbijtje op bed met behulp van papa, knutselen en cadeautjes uitpakken, even lekker in bad. Om daarna met zijn allen in de auto te stappen, richting mijn eigen moeder. Een knuffel, een kus en haar goed in de bloemetjes zetten. Moederdag Zo ziet voor mij de perfecte Moederdagochtend eruit. Zo verliepen ze altijd. Alhoewel…niet helemaal perfect, want liever waren we naar twee moeders gegaan. Helaas mocht ik mijn schoonmoeder nooit leren kennen. Niet meer naar mama Nooit had ik kunnen vermoeden dat Moederdag er na zoveel edities als hierboven beschreven nu zo anders uit zou zien. Nog steeds krijg ik ontbijt op bed en pak ik lieve knutsels en cadeautjes…
-
Tranen met amandelgeur
Gefrustreerd loop ik naar de badkamer. Daar staat ze, haar tranen vermengen zich met de waterstralen uit de douchekop. Ze ging spelen bij een vriendinnetje op een boerderij. Niets mis mee, behalve dat haar hele wezen flink naar boerderij rook toen ze thuiskwam. Uit eten We gaan uit eten, dus moet ze even snel douchen. Eenmaal weer aangekleed is de boerderijgeur echter allerminst verruild voor de gebruikelijke amandelgeur. Zonder pardon stuur ik haar terug. En blijkbaar is dat letterlijk en figuurlijk de druppel. Woedend smijt ze haar kleren weg en bonkt tegen de cabinedeur. En dat is míjn druppel. Er rolt van alles uit mijn mond. Zinnen als: ‘leer dan…
-
Thuis bij de magnolia
Ik weet nog goed dat ik eind vorig jaar hoorde dat Rollercoaster van Danny Vera op nummer 1 in de Top 2000 stond. Nee niet dít lied, dacht ik. Nu eindigt mijn jaar vrijwel zeker in tranen met tuiten, dit lied heeft voor mij namelijk een vierdubbele lading. Rollercoaster van chemo’s en chaos Het nummer kwam zo’n twee jaar geleden uit, toen wij net waren begonnen aan onze eigen rollercoaster van chemo’s en chaos. Regelmatig vergezelde Danny ons op de ritjes naar het ziekenhuis en tijdens de momenten dat we onszelf met oordoppen afsloten voor de rest van de oncologie-afdeling. I will find my way back homeWhere magnolia grows Magnolia Het toeval…
-
Zwemles met een splinter en een balk
Zuchtend ploffen ze neer op een stoel, twee blonde moeders. Want het is een flinke klus, je kind coronaproof afleveren bij de zwemjuf. En net als ik staren ze nu naar het scherm en proberen ze hun kind te vinden tussen alle zwemvestjes. ‘Poeh zeg! Zwemles op woensdagmiddag komt me zó slecht uit. De oudste moet ook nog naar judo, ik heb precies twintig minuten straks. Waarom kan dit nooit op vrijdagmiddag, dan is mijn man thuis. Maar nee, alles is op mijn vrije dag’, steekt de een val wal. ‘O meid, ik begrijp je he-le-maal!’, reageert de ander. ‘En dan die stress! Ineens wil die van mij zelf naar…
-
Graafwerk
‘Wat was het weer een mooie dag he?’ Jurre knikt terwijl ik het witte laken stevig instop om zijn zongebruinde lijfje. Nog twee dagen herfstvakantie onder de Spaanse zon en dan zit deze fijne week er weer op. Ik geef hem een knuffel en een kus. Hij knijpt me bijna fijn met zijn kleine stevige armpjes. ‘Ik mis papa zo erg,’ fluistert hij dan. Het is een zinnetje dat meerdere malen per week mijn hart breekt als een van mijn kinderen dat zegt. Papa’s benen waren stuk Als hij me een paar seconden later loslaat, weet ik al wat hij gaat zeggen. Regelmatig hebben we dit gesprekje. Maar wat ik…
-
De kracht van dankbaarheid
“Moeten we niet veel vaker juichen voor God?” De vraag komt van mijn vriendin rechts van mij. Ik knik langzaam. Het blijft even stil. “Nee echt, ik meen het. We mogen best wat dankbaarder zijn.” Dapper knikken We hebben kringavond. Onze predikant is er ook bij, we mogen meedenken over de preek van die zondag. In diezelfde dienst zal mijn man de ziekenzalving ontvangen*. Heel bijzonder om dit met elkaar te doen! “Je zit wel dapper te knikken Peet, maar is dankbaar zijn voor jullie niet ontzettend lastig?” vraagt een andere kringgenoot ons. “Als ik ongeneeslijk ziek zou zijn, is dankbaarheid bij mij ver te zoeken. Laat staan dat ik…
-
Eerlijk duurt het langst
‘Het duurt te lang, we staan hier al een tijdje.’ Achterin de auto zingt de kleuter het nummer uit volle borst mee. Ik parkeer net bij mijn schoonzus, waar de kids een dagje gaan spelen. Naast mij is mijn achtjarige heel stil. Ik weet inmiddels dat ik dan iets kan verwachten. Kinderen de deur uit ‘Mam, je zei pas dat het soms beter is als wij er niet zijn.’ Ik voel haar pijn door deze opmerking. De laatste tijd besteed ik ze vaker uit dan ik eigenlijk zou willen, maar het kan even niet anders. In haar bijzijn heb ik onlangs inderdaad een vriendin verteld dat ik het erg fijn vind…
-
Waarom vraag je het niet gewoon?
Met een plof landt mijn mobiel op het dekbed. ‘Omdat ik er geen zin meer in heb! Altijd maar moeten vragen, vragen, vragen. Continu moeten bellen en appen!’, zeg ik met stemverheffing tegen Elin als ze vraagt waarom ik dan die of die niet nog kan appen of ze meegaan naar de hei. Stilletjes vertrekt mijn dochter naar beneden. Ik zak op mijn bed voor een flinke jankbui. Wat ik momenteel het lastigst vind aan alleen een gezin runnen? Hulp vragen! ‘Waarom vraag je het niet gewoon? We doen het graag!’ Ik had moeten turven hoe vaak ik dit gehoord heb de afgelopen jaren. Tot voor kort kostte hulp vragen me amper…
-
Heel erg fout gedaan
Vakantie dag twee. Eerlijk is eerlijk, ik zag enorm op tegen deze vakantie. Het was niet de eerste vakantie zonder papa, maar wel degene waar het meeste piekerwerk aan voorafging. Kinderboerderij Maar wat was het leuk bij de kinderboerderij. We hadden heerlijk relaxte, zelfs harmonieuze uurtjes. Ik kan dit, dacht ik nog. Ik kan dit: alleen met de kids op vakantie. Die avond bleek het tegendeel. Ik ontplofte omdat er eentje niet in bed bleef liggen en op bezoek ging bij de ander. De middelste huilde om papa, zei ze. Maar eigenlijk huilde ze omdat ik boos op haar was terwijl zij er niets aan kon doen. En toen zei…
-
Hoe weduwe zijn je vakantie totaal anders maakt
‘Geniet ervan!’‘Heerlijk, even eruit!’‘O, lekker! En een normaal huis is ook fijn, kun je zelf ook wat uitrusten. Geen campinggedoe.’ Bij alle reacties glimlachte ik vriendelijk en perste ik er een – denk ik – heel overtuigend ‘komt goed hoor!’ uit. Maar ik was zelf niet overtuigd. Ik had mijn twijfels of ik van deze vakantie zou gaan genieten. En ‘even eruit’ vind ik doorgaans heerlijk, maar twee weken non-stop in mijn eentje met drie kids die net als ik moeten wennen aan alles… tja. En de illusie dat ik in mijn vakantie zou kunnen uitrusten had ik al helemaal niet. Dat had ik vorig jaar al gedelete van mijn…
