Gezin
-
Hoe weduwe zijn je vakantie totaal anders maakt – deel 2
Reizen. Ik hield er van. Het avontuur, onderweg zijn, nieuwe mensen, andere culturen, de overweldigende schepping. Alex deelde die passie gelukkig en we gingen er samen of ieder voor zich regelmatig vandoor. Tot een jaar of negen geleden. Nog steeds gingen we wanneer de tijd of financiën het toelieten, maar het werd een hele onderneming. Met 1 kind ging nog wel. We namen haar mee naar Zuid Afrika en hadden de meest prachtige tijd. Maar met twee, later drie kinderen, dat was reizen next level. We beperkten de afstand tot Frankrijk of Italië. En sleepten ons een hernia aan kinderwagens, draagzakken, luiers, speelgoed en zwemvesten. En aan kinderen natuurlijk. Ik…
-
Accepteren moet je leren?
Misschien moet je er maar aan wennen dat niet meer alles kan wat je wilt, Peet. Dat accepteren is de makkelijkste weg. Die gedachte komt voorbij na drie dagen lang proberen mijn planning voor de komende weken rond te krijgen. Accepteren kun je leren, houd ik mezelf voor. Eenoudergezin Het is nu eenmaal zo. Ben jij de ouder in een eenoudergezin, dan kun je niet zomaar de deur uitlopen voor al je afspraken. Want de partner die dan thuisblijft om op de kids te passen, die is er dus niet. Vaak wonen die (ex-)partners elders, deel je de zorg. Wat ook allesbehalve fijn is, maar het geeft wel ruimte in…
-
Alles alleen? Niks alleen!
Flink chagrijnig zak ik op bed. Voor de tweede avond op rij verloopt het bedritueel waardeloos. Niks voorlezen, liedjes en rustige gesprekjes. In plaats daarvan klinkt er gemopper en gewaarschuw. Nummer 1 en 3 gebruiken de alom bekende trucjes. Nummer 2 heeft gisteren bij een vieze sloot gespeeld, met als gevolg een arm onder de jeukbulten. We hebben er daardoor samen al een slapeloze nacht op zitten. En ik verwacht niet dat deze nacht veel beter wordt. Frustraties Waarom die frustraties, vraag ik mezelf af. Ze heeft toch echt jeuk, ze kan er niets aan doen? Het antwoord borrelt meteen op, want ik ken het inmiddels. Ik.ben.er.gewoon.klaar.mee. Meteen daarna volgt het…
-
Levensloop-expert
‘Wat heb jíj dit jaar aan je CV toegevoegd?’ Ik lees de reclame-zin met licht sarcasme in mijn stem voor aan mijn vriendin. ‘Het wil nog niet zo lukken hè, met je marketing-opleiding,’ zegt ze. Die opleiding is een heet hangijzer. Een blok aan mijn been. Want elke keer als ik denk: nu kan ik er prioriteit aan geven, gebeurt er weer iets. Samen maken we er een opsomming van. De eerste keer dat ik startte was in 2018. Mijn derde baby was bijna dreumes, het leven ging lekker. Een mooi moment om na mijn verlof de draad weer eens op te pakken op carrièregebied, dacht ik zo. Het liep anders. Twee…
-
Liefdeboos
‘Mama, jij bent nu weer lief?’ De vraag komt uit de mond van de peuterjongen links van mij, die net een fikse terechtwijzing te verduren kreeg omdat hij zat te draken met zijn pizza salami zonder salami. Wat hij bedoelt, is of ik inmiddels weer afgekoeld ben en hem weer lief vind. Jij was liefdeboos ‘Ik vind jou altijd lief, want ik hou van jou.’ Zeg ik. ‘Maar ik ben nu boos op je, omdat ik het niet leuk vind wat je doet met je eten.’ Zijn grote blauwe kijkers gaan beurtelings van mij naar zijn pizzapunt. Alsof hij bedenkt wat erger is; zijn pizza netjes opeten, of een boze…
-
Thuis bij de magnolia
Ik weet nog goed dat ik eind vorig jaar hoorde dat Rollercoaster van Danny Vera op nummer 1 in de Top 2000 stond. Nee niet dít lied, dacht ik. Nu eindigt mijn jaar vrijwel zeker in tranen met tuiten, dit lied heeft voor mij namelijk een vierdubbele lading. Rollercoaster van chemo’s en chaos Het nummer kwam zo’n twee jaar geleden uit, toen wij net waren begonnen aan onze eigen rollercoaster van chemo’s en chaos. Regelmatig vergezelde Danny ons op de ritjes naar het ziekenhuis en tijdens de momenten dat we onszelf met oordoppen afsloten voor de rest van de oncologie-afdeling. I will find my way back homeWhere magnolia grows Magnolia Het toeval…
-
Zwemles met een splinter en een balk
Zuchtend ploffen ze neer op een stoel, twee blonde moeders. Want het is een flinke klus, je kind coronaproof afleveren bij de zwemjuf. En net als ik staren ze nu naar het scherm en proberen ze hun kind te vinden tussen alle zwemvestjes. ‘Poeh zeg! Zwemles op woensdagmiddag komt me zó slecht uit. De oudste moet ook nog naar judo, ik heb precies twintig minuten straks. Waarom kan dit nooit op vrijdagmiddag, dan is mijn man thuis. Maar nee, alles is op mijn vrije dag’, steekt de een val wal. ‘O meid, ik begrijp je he-le-maal!’, reageert de ander. ‘En dan die stress! Ineens wil die van mij zelf naar…
-
Eerlijk duurt het langst
‘Het duurt te lang, we staan hier al een tijdje.’ Achterin de auto zingt de kleuter het nummer uit volle borst mee. Ik parkeer net bij mijn schoonzus, waar de kids een dagje gaan spelen. Naast mij is mijn achtjarige heel stil. Ik weet inmiddels dat ik dan iets kan verwachten. Kinderen de deur uit ‘Mam, je zei pas dat het soms beter is als wij er niet zijn.’ Ik voel haar pijn door deze opmerking. De laatste tijd besteed ik ze vaker uit dan ik eigenlijk zou willen, maar het kan even niet anders. In haar bijzijn heb ik onlangs inderdaad een vriendin verteld dat ik het erg fijn vind…
-
Hoe weduwe zijn je vakantie totaal anders maakt
‘Geniet ervan!’‘Heerlijk, even eruit!’‘O, lekker! En een normaal huis is ook fijn, kun je zelf ook wat uitrusten. Geen campinggedoe.’ Bij alle reacties glimlachte ik vriendelijk en perste ik er een – denk ik – heel overtuigend ‘komt goed hoor!’ uit. Maar ik was zelf niet overtuigd. Ik had mijn twijfels of ik van deze vakantie zou gaan genieten. En ‘even eruit’ vind ik doorgaans heerlijk, maar twee weken non-stop in mijn eentje met drie kids die net als ik moeten wennen aan alles… tja. En de illusie dat ik in mijn vakantie zou kunnen uitrusten had ik al helemaal niet. Dat had ik vorig jaar al gedelete van mijn…
-
Ik zie het licht niet
Kijk es mama! De maan! En ook licht! Heb je het licht gezien?’ Ik loop met mijn drietal vanaf de opvang richting de auto, als Jurre deze woorden roept en naar boven wijst. Ik kniel naast hem en zie dat hij gelijk heeft. Het is ijskoud en kraakhelder, dus de maan is al goed te zien, met een grote stralende ster ernaast. Die tien seconden daar met mijn peuterzoon zijn tien zeldzame seconden deze maand. Tien seconden kijken naar het licht. Tien seconden stilte in de decemberchaos. Decemberblues De decemberblues voel ik flink dit jaar. De feestmaand is zoveel moeilijker zonder Alex. Naast de feestdagen zijn alle drie mijn kids…
