Gezin
-
De andere kant
Spitsuur voor mama is hier chill-uur voor de kids. Ze zitten lekker op de bank een filmpje te kijken terwijl ik eten fabriceer. Elin komt even spieken en is aangenaam verrast krieltjes in de pan te zien. “Als papa er nog was geweest, dan had je wel twee zakken kunnen kopen.” Ze heeft gelijk, vroeger was dit een dubbele hoeveelheid geweest. Alex was dol op krieltjes. Tornado Ik heb nog niet echt vaak teruggedacht aan de afgelopen weken. Maar nu komen de gebeurtenissen rond Alex’ ziekte en overlijden als een tornado op me af. Ik kijk over de pannen heen naar de kids op de bank. Wat hebben we enorm veel verdrietigs meegemaakt met zijn vieren. Maar wat gebeurde er ook veel moois. Gesprekken, appjes, kaartjes, cadeautjes. We konden…
-
Flatten the curve
Corona Maandagavond. Ik scroll door mijn socials en probeer grip te krijgen op alle Corona-info die voorbijschuift. Mijn oog vangt een filmpje over iemand die uitlegt hoe een epidemie verloopt versus de maximale zorgcapaciteit. Helder filmpje. ‘Flatten the curve’, staat erbij. Dat is het doel. Zorgen dat het lijntje niet te steil omhooggaat, dan blijft de boel onder controle. Van al die berichten word ik moe. Licht wanhopig bekijk ik de posts van moeders die trots hun prachtig vormgegeven dagplanning op hun tijdlijn showen. Samen met de kids gemaakt, ook nog. Het duizelt me van alle goedbedoelde tips om de dagen een beetje relaxt door te komen. De bemoedigende bijbelteksten…
-
Feest tegen de klok
Het is feest in huis. Vandaag vieren we dat papa een jaar kanker heeft! Vieren? Vieren? Ik hoor het je denken. Hoe gek het ook klinkt, wij gaan dit vieren. Want stel: we hadden nooit ontdekt dat hij longkanker had. Of de behandeling zou niet aanslaan. Dan zouden we niet meer samen zijn, werd ons exact een jaar geleden zonder omhaal van woorden verteld. ‘Geniet van je dagenVerlies je in de tijdJe wordt steeds gedragenTot in alle eeuwigheid’ ‘Leef met volle teugen’, Elbert Smelt en Kinga Bán Dus de slingers hangen (oké, het hielp dat onze dochter gisteren jarig was), we hebben restjes unicorntaart bij de koffie en papa krijgt kusjes, knuffels en een cadeautje. Want wat zijn…
-
Dat zien we morgen wel
‘Plan je ook in wanneer we boodschappen kunnen doen?’, vraagt manlief gekscherend. ‘Dat zien we morgen wel,’ antwoord ik bijna automatisch. Ik heb een gruwelijke hekel aan boodschappen doen, daar denk ik liever nog niet aan. Leven met de dag Sinds Alex ziek is, krijgen we regelmatig de vraag of we nu meer met de dag leven. En dat doen we inderdaad, al is het met vallen en opstaan. Voor sommigen is leven met de dag een way of life. Dé ultieme manier van leven. Maak je geen zorgen over de dag van morgen, dat geeft pas rust. Als ik google op ‘leven met de dag’, zie ik een rijtje websites met…
-
Beter dan dit?
Het is zaterdagavond en we bevinden ons in een prachtig landelijk gelegen B&B in het westen van het land. Ons eerste nachtje samen weg sinds ‘de diagnose’. Even bijtanken. En afleiding zoeken voor het aankomende gesprek met de longarts, waar we allebei weer flink de zenuwen voor hebben. Feestje! We zijn net terug van een feestje bij vrienden. Topfeest! Voor Alex alleen wel vermoeiend. Hij ploft op bed, ik zet een kop thee naast hem neer. Mijn bad loopt inmiddels vol (daar had ik de B&B natuurlijk wel speciaal op geselecteerd :-). Tijdschrift, wijntje, wat lekkers… genieten! Ondertussen probeer ik te bedenken hoe lang het geleden is dat ik dit gevoel van totale ontspanning heb ervaren. Ik maak een foto van mijn…
-
Lichtdrager
‘Onlangs hadden we in de kerk een preek over ‘lichtdragers’. Ik moest meteen aan jullie denken.’ Ik moet mijn vriendin met een stomverbaasde blik hebben aangekeken. Lichtdragers? Wij? Mooi woord, maar wat is dat eigenlijk, een lichtdrager? Wanneer ben je een lichtdrager? Ik probeer er een gevoel bij te krijgen en beeld me in dat lichtdragers een soort glans om zich heen hebben. Mensen die de wereld een stukje mooier maken, soms alleen al door hun verschijning. En door wat ze doen. Een soort engelen, misschien? Ik voel me meer een geknapte gloeilamp Eén ding weet ik wel. Ik voel me totaal geen lichtdrager. Meer een geknapte gloeilamp. Als je gemiddeld acht keer per maand op en neer moet…
-
Je moet Hem danken!
“Geen ruzie maken mama. De Heere God is de allergrootste […] dus je moet Hem danken.” Ik hoor alleen het begin en het einde van de bewonderenswaardig lange volzin die mijn vierjarige er uitgooit, want ik zit nog middenin mijn frustratie. Ik ben veel te druk met verbaasd en onthutst zijn. En met vechten tegen de tranen. Alweer. Want de macaroni die ik had klaargemaakt was mislukt. De gezichten aan tafel spraken boekdelen. “Niet te vreten,” werd me verteld. Ze hadden gelijk hoor. Maar dat was een opmerking waar ik, na een week regelen, rennen en vliegen om alles op de rit te houden, net even niet tegen kon. Ik doe – vind ik dan tenminste – zo mijn best.…
-
Je krijgt er zoveel voor terug
“We krijgen gezinsuitbreiding. Twee dit keer,” zeg ik tegen Alex. Aan de andere kant van de carkit blijft het angstvallig stil. Ik besef dat ik iets uit te leggen heb. Al maanden kwam het onderwerp met enige regelmaat ter sprake; gaan we ervoor of niet? Ik was voor, het zou zo leuk zijn voor de meisjes… Manlief had zo zijn bedenkingen. En hij wist ook niets van mijn stiekeme bezoekje. Impulsbesluit Toen ik het schuurtje binnen kwam en die kleine pluizenbolletjes zag rondhuppen, heb ik in een impuls besloten. Drie weken later arriveerden er twee lieve hangoortjes, Iejoor en Fluffy. Ze hoorden meteen helemaal bij het gezin. De dochters waren dolblij!…
-
Ga tot de mier
Zodra de zon een beetje zijn best gaat doen, komen ze tevoorschijn: de mieren. Parallel daaraan krijg ik de enorme drang om ze per direct allemaal te vernietigen. Spinnen of ander insectengespuis, daar heb ik geen problemen mee. Maar mieren? Daar krijg ik letterlijk de kriebels van. Elk jaar vind ik wel weer een nieuw middeltje om uit te proberen om ze te verdelgen. Vakantie in eigen land De vakantie in eigen land deze zomer bleek de ultieme mieren-uitdaging. Manlief had een dag eerder de vouwwagen al opgezet, zodat ik met ons kroost in een gespreid bedje zou komen. Dat lukte, maar met een paar duizend ‘huisdieren’ extra. Trots marcheerden…
-
Quality time
Je hoort het advies soms vaker dan je lief is: “Zorg voor quality time.” Tijd met God, tijd voor jezelf of met je partner, maar ook met je kinderen. Helemaal mee eens dat het belangrijk is, maar het is makkelijker gezegd dan gedaan. Jaloers Jaloers ben ik soms, op die mama’s en papa’s die op de sociale kanalen van die überschattige selfies met hun kroost plaatsen. Hashtag #evenlekkersamenoppad of #qualitytimemetmijnschatje. Allereerst heb ik een grondige hekel aan selfies waar ik zelf op sta. Die van anderen vind ik overigens doorgaans erg vermakelijk. Bovendien geven die leuke happy kiekjes me soms ook het gevoel dat ik de enige ben bij wie die…
