Blog
-
Niets te verliezen
“Schatje, ik heb wat op papier gezet, voor als het nodig is. Het staat op de computer, lees maar eens als je eraan toe bent.” Ik voelde de bui al hangen. En hij wist natuurlijk ook wel dat ik niet ging wachten tot ik eraan toe was. Hij kent me, ik ben te nieuwsgierig. Uitvaartwensen Dus klikte ik die avond, toch wel met lichte aarzeling, het documentje open. Het was een A4-tje met korte zinnen, Alex is niet lang van stof. Maar die korte zinnen waren duidelijk genoeg. Binnen 1 minuut wist ik zijn uitvaartwensen. Het is dinsdag begin avond, een paar maanden later. Ik mag na een lange werkdag…
-
Lucht in de longen
Een fikse hoestbui klinkt uit de keuken. “Rustig maar papa, ga anders even zitten,” zegt Elin. Alex trekt een eigenwijze grimas, haalt een paar keer diep adem en gaat dan stoïcijns verder met uitruimen van de vaatwasser. Ziek zijn gaat best goed Behalve wat opstartproblemen ’s morgens, chronische vermoeidheid en een paar keer per dag zo’n nare hoestbui, gaat het ziek-zijn Alex best goed af, om het maar even positief te benaderen. Hij heeft nauwelijks last van bijwerkingen en zit de laatste weken best goed in zijn energie. Terwijl ik dit schrijf, kruis ik in gedachten mijn vingers; ik weet inmiddels dat dit any moment kan veranderen. Longkanker Afgelopen winter werd de…
-
Beter dan dit?
Het is zaterdagavond en we bevinden ons in een prachtig landelijk gelegen B&B in het westen van het land. Ons eerste nachtje samen weg sinds ‘de diagnose’. Even bijtanken. En afleiding zoeken voor het aankomende gesprek met de longarts, waar we allebei weer flink de zenuwen voor hebben. Feestje! We zijn net terug van een feestje bij vrienden. Topfeest! Voor Alex alleen wel vermoeiend. Hij ploft op bed, ik zet een kop thee naast hem neer. Mijn bad loopt inmiddels vol (daar had ik de B&B natuurlijk wel speciaal op geselecteerd :-). Tijdschrift, wijntje, wat lekkers… genieten! Ondertussen probeer ik te bedenken hoe lang het geleden is dat ik dit gevoel van totale ontspanning heb ervaren. Ik maak een foto van mijn…
-
Mama is er gewoon
Hoera! Een meisje! Er is een lief achternichtje geboren en dat houdt de gemoederen in huis flink bezig. De kist met knutsels ligt vol tekeningen van baby’s en mama’s met dikke buiken. Ondertussen doen de meiden hun best om de aardverschuiving in de familieverhoudingen te snappen. Mijn grote zus (hun tante) is nu ineens oma. Mijn kleine nichtje is nu mama. Dat die kleine uk mij nu oudtante heeft gemaakt, daar hebben we het maar niet over. Geboren “De baby bij Heleen is nu geboren hè, mam?”, begint mijn vierjarige. “Ja boef, we gaan er snel een keer naartoe,” antwoord ik. “Jurre was ook geboren. Ik ging hem de hele tijd kusjes geven.” Even later: “Mam, ik ben toch ook geboren?” “Dat klopt schat. Jij zat ook in…
-
You are so, so loved!
Harry Potter, ik ben geen fan. En dat is zacht uitgedrukt. De boeken komen mijn huis niet in. Wel heb ik alle films mogen aanschouwen. Een relatie is tenslotte geven en nemen niet? 😉 Van alle uren film heb ik niet heel veel onthouden. Maar er is één scene die nog altijd op mijn netvlies staat. Harry krijgt een flashback, waarin hij zijn moeder Lily ziet. En wat Lily daar zegt tegen dreumes Harry in zijn bedje, ben ik nooit vergeten: “You are so loved. You are so, so loved. Be safe. Be strong!” Ordinary Wednesday Vandaag ben je exact 15 maanden bij ons. Geen gedenkwaardig jubileum-moment, maar gewoon een ‘ordinary Wednesday’. Je dribbelt door de kamer alsof het jouw paleis is. Je klimt op de bank, staat met je pamperbillen…
-
Lichtdrager
‘Onlangs hadden we in de kerk een preek over ‘lichtdragers’. Ik moest meteen aan jullie denken.’ Ik moet mijn vriendin met een stomverbaasde blik hebben aangekeken. Lichtdragers? Wij? Mooi woord, maar wat is dat eigenlijk, een lichtdrager? Wanneer ben je een lichtdrager? Ik probeer er een gevoel bij te krijgen en beeld me in dat lichtdragers een soort glans om zich heen hebben. Mensen die de wereld een stukje mooier maken, soms alleen al door hun verschijning. En door wat ze doen. Een soort engelen, misschien? Ik voel me meer een geknapte gloeilamp Eén ding weet ik wel. Ik voel me totaal geen lichtdrager. Meer een geknapte gloeilamp. Als je gemiddeld acht keer per maand op en neer moet…
-
Je moet Hem danken!
“Geen ruzie maken mama. De Heere God is de allergrootste […] dus je moet Hem danken.” Ik hoor alleen het begin en het einde van de bewonderenswaardig lange volzin die mijn vierjarige er uitgooit, want ik zit nog middenin mijn frustratie. Ik ben veel te druk met verbaasd en onthutst zijn. En met vechten tegen de tranen. Alweer. Want de macaroni die ik had klaargemaakt was mislukt. De gezichten aan tafel spraken boekdelen. “Niet te vreten,” werd me verteld. Ze hadden gelijk hoor. Maar dat was een opmerking waar ik, na een week regelen, rennen en vliegen om alles op de rit te houden, net even niet tegen kon. Ik doe – vind ik dan tenminste – zo mijn best.…
-
Bang en boos
‘Beneath anger is always fear,’ las ik ooit ergens. Geen idee meer van wie die wijsheid komt, ik was hem eigenlijk al lang vergeten. Maar ineens kwam hij weer bovendrijven, onder de douche. Hij sijpelde zomaar met de warme straal mee mijn hoofd in. Achter boosheid zit altijd angst. Dat het altijd zo is, betwijfel ik. Maar er zit voor mij een kern van waarheid in. Ik zit niet zo angstig in elkaar. Boos ben ik ook niet snel. Natuurlijk moppert deze moeder ook regelmatig, maar echt boos-boos hebben nog weinig mensen mij gezien. Kanker maakt meer kapot… Een paar weken geleden werd ik wel boos-boos. Ik denk er liever niet aan terug, maar…
-
Ik zie, Ik zie, wat jij niet ziet
We zitten aan tafel, met dampende bordjes ‘pasta met rode saus zonder dingetjes’ voor onze neus. En een bakje vla voor het nog steeds hongerige bekkie in de kinderstoel. De meisjes doen tussen de happen door ‘ik zie, ik zie, wat jij niet ziet’. Papa, je moet niet doodgaan! Ik strooi kaas over Elin’s pasta, als ze ineens zegt: “Papa, je moet niet doodgaan hoor! En als je dat wel doet, dan…” Ze kan haar zin niet goed afmaken, maar de onmacht is door de felheid van haar stem goed hoorbaar. Slik. Mijn meisje van zeven, onze kleine serieuze denker. Ze heeft een paar dagen laten bezinken wat we haar verteld hebben,…
-
Drie pannen soep
“We hebben drie pannen soep,” lees ik terwijl ik na een lange dag in de auto stap. Het appje zorgt in een fractie van een seconde voor een stevige realitycheck. Want ja, als je soep krijgt van mensen om je heen, dan is het echt flink foute boel hè? Mijn gedachten gaan terug naar een paar weken geleden. Kanker Met een brok in de keel lopen we de gang door. Achter de longarts aan, naar haar spreekkamer. Ik heb nog net tijd om te gaan zitten en mijn jas open te ritsen voordat ze van wal steekt. Het ‘worst-case scenario’ dat ze de vorige keer al liet doorschemeren, is toch echt…
