Blog
-
Mijn plek!
‘Mij plep!’ Ik kijk op en vang de vastberaden blik van mijn peuterzoon. Daar zit hij, armpjes over elkaar in de hoek van de bank. Op zijn beurt wendt hij de blik naar zijn vader en herhaalt zijn statement: ‘Mij plep!’ Nu kijkt Alex me vragend aan. ‘Wat zegt hij nou? Deze ken ik nog niet.’ Ik kijk bedenkelijk. ‘Ik ook niet, maar ik denk dat hij vindt dat dat zijn plek is,’ antwoord ik. ‘Dat zal best,’ bromt Alex terwijl hij met een grote zwaai een spartelende Jurre uit de hoek vist. ‘Mijn plek, vent. Jij mag naast papa zitten.’ Eigen plek Een glimlach verschijnt op mijn gezicht als ik die twee samen zie. In het hoekje van de bank, vader en…
-
Je bent niet de enige
Ik zie je lopen door de gang van de longpoli: meisje met roodomrande ogen van de tranen. Je bent volgens mij nog jonger dan ik. Je komt uit hetzelfde kamertje als waar wij ruim een jaar geleden uitkwamen. In stilte loop je richting de lift. Je ouders en je partner lopen naast je en ik zie ook bij hen de schrik in hun ogen. Flashback Door jou krijg ik een flinke flashback naar dat moment. Ik zie mezelf lopen door die gang, naast mijn man. Tranen over mijn wangen. Een lelijk woord ontglipt me, ik weet nog precies wat het was en zal het hier niet herhalen. ‘Wat moeten we…
-
Pijlen om je oren
‘Papa, mag ik je knalbeschermers, die uit de schuur?’ Ergens in de maand december komt deze vraag standaard uit de mond van mijn oudste, want ze heeft een hekel aan het harde geluid van vuurwerk. ‘Pak zelf maar,’ zegt mijn man. Twee seconden later zeg ik gehaast: ‘NEE! Laat mij dat maar doen!’ Want zorgvuldig verstopt in diezelfde schuur staat een lichtgrijze 24-inch omafiets met een knalroze krat voorop, te wachten op nieuwjaarsdag. Acht jaar wordt ze dan alweer, onze dame. Oudjaarsavond Mijn gedachten gaan terug naar oudjaarsavond 2011. Precies 40 weken zwanger ben ik die dag. We zijn bij vrienden thuis. Terwijl ik iets na twaalven naar buiten hobbel…
-
Nooit meer naar het zwembad
‘Lieve schat, we gaan vandaag echt niet naar het zwembad. Al vraag je het nog tien keer, het antwoord blijft nee.’ Zwembad We bivakkeren een paar weken in een vakantiehuisje omdat thuis de badkamer wordt verbouwd. Het huisje staat op een vakantiepark met een pannenkoekenrestaurant en een zwembad. Na een week hier, hebben we die twee grote trekpleisters nog altijd niet bezocht. En dat zint de jongedames helemaal niet. Huilbui Vooral vandaag is het niet handig om te gaan zwemmen, want Alex is er niet. En no way dat ik in mijn eentje met drie kids naar het zwembad ga. Twee hebben hun zwemdiploma nog niet eens. ‘Maar we zouden toch gaan?,’…
-
Feest tegen de klok
Het is feest in huis. Vandaag vieren we dat papa een jaar kanker heeft! Vieren? Vieren? Ik hoor het je denken. Hoe gek het ook klinkt, wij gaan dit vieren. Want stel: we hadden nooit ontdekt dat hij longkanker had. Of de behandeling zou niet aanslaan. Dan zouden we niet meer samen zijn, werd ons exact een jaar geleden zonder omhaal van woorden verteld. ‘Geniet van je dagenVerlies je in de tijdJe wordt steeds gedragenTot in alle eeuwigheid’ ‘Leef met volle teugen’, Elbert Smelt en Kinga Bán Dus de slingers hangen (oké, het hielp dat onze dochter gisteren jarig was), we hebben restjes unicorntaart bij de koffie en papa krijgt kusjes, knuffels en een cadeautje. Want wat zijn…
-
Dat zien we morgen wel
‘Plan je ook in wanneer we boodschappen kunnen doen?’, vraagt manlief gekscherend. ‘Dat zien we morgen wel,’ antwoord ik bijna automatisch. Ik heb een gruwelijke hekel aan boodschappen doen, daar denk ik liever nog niet aan. Leven met de dag Sinds Alex ziek is, krijgen we regelmatig de vraag of we nu meer met de dag leven. En dat doen we inderdaad, al is het met vallen en opstaan. Voor sommigen is leven met de dag een way of life. Dé ultieme manier van leven. Maak je geen zorgen over de dag van morgen, dat geeft pas rust. Als ik google op ‘leven met de dag’, zie ik een rijtje websites met…
-
Groeien in het licht
‘Kinderen zijn net planten’, schoot van de week ineens door mijn hoofd. Geef ze water, af en toe wat voedzame korrels en zonlicht. Het schijnt ook te helpen als je tegen ze praat, daar worden ze vrolijker en kleurrijker van. Groeien ze nog sneller. Nu is bovenstaande vergelijking misschien wat ver gezocht. Maar ik zeg je, zonnestralen doen echt wat met je kinderen. Zo kon ik vlak voordat school weer begon halsoverkop naar de winkel voor nieuw ondergoed, maal drie. Dat de jurkjes en shirts wat korter zitten, vind ik die laatste zomerweken wel best. Maar als je bij de onderbroekjes van boven de bilspleet ziet en de rompers ineens nog maar met 1 drukknoopje dicht kunnen, dan weet je genoeg. Bij de…
-
Twee vaders in de hemel
We zitten op een zwoele zomeravond bij mijn broer onder de overkapping. Het gesprek gaat over de vele verschrikkelijke ongelukken die deze zomer in het buitenland zijn gebeurd. Gezinnen die nu iemand (of meerdere gezinsleden) moeten missen. We zijn er allemaal van onder de indruk. Onzichtbaar Tijdens het gesprek kijk ik naar mijn oudste. Ze zit stilletjes op haar tuinstoel, alsof ze niet wil dat wij zien dat ze er zit. Alles wat gezegd wordt, zuigt ze in zich op. Want ze is zeven. En ze wil heel graag alles begrijpen wat er in de wereld gebeurt. ‘Mama…,’ hoor ik schuin achter me in de auto als we naar huis…
-
Propeller
‘While you were in church, we have been praying,’ lees ik in een appje van mijn vriendin uit Zuid-Afrika. Ze vervolgt: ‘Ik zag een propeller van een oud vliegtuig. Hij deed het niet meer. Iemand probeerde hem weer aan de praat te krijgen en dat lukte. Hij ging weer draaien.’ Ziekenzalving In mijn vorige blog vertelde ik over Alex’ ziekenzalving. Een heel bijzonder moment, maar nu we een paar weken verder zijn, blijkt het ook een beladen moment. Naast de spanning van de op handen zijnde scan en uitslag, komt er een nieuw gevoel bij. Een soort ‘verwachting’. En dat vind ik eng. Ik durf dat niet zo goed: hoge…
-
Het is oké
“Is dat oké?”, vraagt hij aan het eind van zijn verhaal. “Tuurlijk schat, tuurlijk is dat oké,” antwoord ik hem rustig. Maar die rust is schijn, van binnen giert de paniek. Alex heeft me net verteld dat hij een ziekenzalving wil ontvangen. Eigenlijk wil ik schreeuwen: “Nee! Het is helemaal niet oké! Wat denk je zelf?” Maar dat doe ik niet. Ik slik mijn woorden in en klap helemaal dicht. Om er een halve minuut later toch op terug te komen, maar dan met een piepstemmetje. Loslaten “Ik weet niet of ik dit wel wil”, zeg ik. “Het voelt alsof je ons al een beetje gaat loslaten. Ik weet dat…
