Blog
-
Zondag donderstraaldag
‘Jongens, echt… KAPPEN NU! Dit is de zoveelste waarschuwing vandaag. Nog even en die schermpjes verdwijnen een week lang bovenop de kast!’ Drie paar blauwe ogen kijken me aan terwijl ik mijn kroost deze volzin toebrul. Het is hier weer eens ‘zondag donderstraaldag’. En dat botst regelmatig met mijn idee van invulling van die dag. Alles wat ik als moeder niet wil, gebeurt op zo’n dag als deze. Puur uit verveling. En ik ben er echt helemaal klaar mee. De zondagsrust waar ik zo naar verlang, bestaat niet in dit huis. Het is hier altijd zondagsdrukte. ‘En ik meen het!’, voeg ik nog er nog aan toe, terwijl ik weer…
-
Knuffelcontact
Met dikke tranen komt ze naar beneden, mijn zesjarige. Ik vraag haar of ze tijdens het aankleden ruzie heeft gehad met haar zus, maar ze schudt haar hoofd. ‘Ik wil naar papa.’ Het is het zinnetje dat ze sinds zijn overlijden gebruikt als ze hem mist. We zitten even samen aan tafel in knuffelhouding. Ik probeer haar te troosten. Het lukt me maar deels, haar gezichtje blijft bedrukt. Anderhalvemetersamenleving Een kwartiertje later is het me gelukt om het hele spul, tezamen met de juiste mutsen, sjaals en gevulde schooltassen in de auto te krijgen. De nieuwslezer op de radio laat het woord ‘anderhalvemetersamenleving’ vallen. Het is het woord van het…
-
Ik zie het licht niet
Kijk es mama! De maan! En ook licht! Heb je het licht gezien?’ Ik loop met mijn drietal vanaf de opvang richting de auto, als Jurre deze woorden roept en naar boven wijst. Ik kniel naast hem en zie dat hij gelijk heeft. Het is ijskoud en kraakhelder, dus de maan is al goed te zien, met een grote stralende ster ernaast. Die tien seconden daar met mijn peuterzoon zijn tien zeldzame seconden deze maand. Tien seconden kijken naar het licht. Tien seconden stilte in de decemberchaos. Decemberblues De decemberblues voel ik flink dit jaar. De feestmaand is zoveel moeilijker zonder Alex. Naast de feestdagen zijn alle drie mijn kids…
-
Dan wil ik een hond!
‘Dan wil ik zelf een hond!’ Met trillende stem perst ze er een heel pleidooi uit, nadat ik heb verteld dat we niet morgen al teruggaan om nog een keer te gaan kijken. Eenmaal ingevoegd op de rechterrijstrook werp ik een snelle blik naar rechts. Tranen biggelen over haar wangen. Doodsbang We waren op bezoek bij mijn neef. Neeflief heeft een pup. Een herder, dus al flink van formaat. En mijn meisje is doodsbang voor honden. Eigenlijk voor bijna elk dier dat beweegt of geluid maakt, maar honden zijn een extra grote uitdaging. Na een uur met opgetrokken benen op de bank en steelse blikken werpend richting de hondenmand tijdens…
-
De andere kant
Spitsuur voor mama is hier chill-uur voor de kids. Ze zitten lekker op de bank een filmpje te kijken terwijl ik eten fabriceer. Elin komt even spieken en is aangenaam verrast krieltjes in de pan te zien. “Als papa er nog was geweest, dan had je wel twee zakken kunnen kopen.” Ze heeft gelijk, vroeger was dit een dubbele hoeveelheid geweest. Alex was dol op krieltjes. Tornado Ik heb nog niet echt vaak teruggedacht aan de afgelopen weken. Maar nu komen de gebeurtenissen rond Alex’ ziekte en overlijden als een tornado op me af. Ik kijk over de pannen heen naar de kids op de bank. Wat hebben we enorm veel verdrietigs meegemaakt met zijn vieren. Maar wat gebeurde er ook veel moois. Gesprekken, appjes, kaartjes, cadeautjes. We konden…
-
Zo gaat dat in de hemel ook
Het is een drukte van belang in onze achtertuin. Al anderhalf uur zijn onze dochters met een stuk of zeven buurkinderen van alles aan het bekokstoven. Af en toe sluipt er eentje naar binnen, richting keuken, om er vervolgens met een steelse blik richting het bed in onze kamer snel weer vandoor te gaan. ‘Ja, goed idee! Dat is in de hemel ook zo!,’ hoor ik de kleine blonde krullenbol zeggen. Als mijn oudste binnenkomt, vraag ik haar toch even wat ze aan het doen zijn. ‘Dat kan ik niet zeggen, mam,’ is het antwoord. Na enig aandringen van mijn kant gaat ze toch overstag. ‘We hadden een tof idee,’ begint ze, ‘we organiseren een afscheidsfeestje voor papa, voordat hij…’. Ze wijst met haar vinger naar…
-
Chocoladetranen
“Mama gaat naar het ziekenhuis, praten met de dokter.” Ik zie de ogen van mijn kleuter oplichten. “Mag papa weer naar huis?” Ik vertel haar dat ik dat hoop, maar niet zeker weet. Geen bezoek Vanwege het coronavirus mag niemand bij Alex op bezoek. En hoewel ik het waardeloos vind dat ik mijn lief al een paar dagen niet heb gezien, is het appje of ik die middag toch wil komen toch ook niet echt uitnodigend. Want die ochtend ging het niet goed met hem en ik voel de bui al hangen. Tony-reep Voor de zoveelste keer rijd ik met vochtige ogen naar het ziekenhuis. Mijn rechterhand gaat naar de bijrijdersstoel, waar ik de Tony-reep vind…
-
Leger van liefde
Feestje “Doen we ook bittergarnituur?” Het is donderdagavond en Alex en ik zitten elk in ons eigen hoekje van de bank. Binnenkort zijn we allebei jarig. En we worden dit jaar samen 80, dus dat moet groots gevierd! Over mijn lijk Terwijl we brainstormen over ons feest, kijken we het televisieprogramma ‘Over mijn lijk’. Een prachtig programma dat vijf jonge mensen met kanker volgt. “Dat jullie dat kijken, wat heftig. Confronterend,” hoor ik vaak als ik erover vertel. Klopt, confronterend is het. Maar de herkenbaarheid van de verhalen geeft een vertrouwd gevoel. Zo zie ik papa Alex (toeval?) zijn zoontje van de glijbaan helpen. Jeroen deelt zijn grootste angst; dat…
-
Flatten the curve
Corona Maandagavond. Ik scroll door mijn socials en probeer grip te krijgen op alle Corona-info die voorbijschuift. Mijn oog vangt een filmpje over iemand die uitlegt hoe een epidemie verloopt versus de maximale zorgcapaciteit. Helder filmpje. ‘Flatten the curve’, staat erbij. Dat is het doel. Zorgen dat het lijntje niet te steil omhooggaat, dan blijft de boel onder controle. Van al die berichten word ik moe. Licht wanhopig bekijk ik de posts van moeders die trots hun prachtig vormgegeven dagplanning op hun tijdlijn showen. Samen met de kids gemaakt, ook nog. Het duizelt me van alle goedbedoelde tips om de dagen een beetje relaxt door te komen. De bemoedigende bijbelteksten…
-
Ik weet het niet!
“Schrijf het maar op, dat helpt.” De boodschap van Boven was duidelijk. Maar hoe moet ik schrijven over wat er op dit moment in mijn leven gebeurt? Ik weet het niet. En zo komt er wekenlang geen zinnig woord op papier. Slecht nieuws Begin januari kregen we slecht nieuws. De kanker in Alex’ longen wint terrein. Mogelijk moeten we overstappen op een andere behandeling. Eentje waar hij goed ziek van wordt. Die boodschap zou ooit komen, dat wisten we allebei. Maar dat ‘ooit’ nu al zou zijn? Het bleek voor ons beiden een fikse mentale klap. En nu? Nu is mijn brein in de war. Het is een grote stofwolk daarbinnen. Ik weet bijna niks meer zeker, keuzes maken is ineens een enorme opgave. Want hoe lang hebben we nog kwalitijd samen?…
