Blog
-
Tranen met amandelgeur
Gefrustreerd loop ik naar de badkamer. Daar staat ze, haar tranen vermengen zich met de waterstralen uit de douchekop. Ze ging spelen bij een vriendinnetje op een boerderij. Niets mis mee, behalve dat haar hele wezen flink naar boerderij rook toen ze thuiskwam. Uit eten We gaan uit eten, dus moet ze even snel douchen. Eenmaal weer aangekleed is de boerderijgeur echter allerminst verruild voor de gebruikelijke amandelgeur. Zonder pardon stuur ik haar terug. En blijkbaar is dat letterlijk en figuurlijk de druppel. Woedend smijt ze haar kleren weg en bonkt tegen de cabinedeur. En dat is míjn druppel. Er rolt van alles uit mijn mond. Zinnen als: ‘leer dan…
-
Thuis bij de magnolia
Ik weet nog goed dat ik eind vorig jaar hoorde dat Rollercoaster van Danny Vera op nummer 1 in de Top 2000 stond. Nee niet dít lied, dacht ik. Nu eindigt mijn jaar vrijwel zeker in tranen met tuiten, dit lied heeft voor mij namelijk een vierdubbele lading. Rollercoaster van chemo’s en chaos Het nummer kwam zo’n twee jaar geleden uit, toen wij net waren begonnen aan onze eigen rollercoaster van chemo’s en chaos. Regelmatig vergezelde Danny ons op de ritjes naar het ziekenhuis en tijdens de momenten dat we onszelf met oordoppen afsloten voor de rest van de oncologie-afdeling. I will find my way back homeWhere magnolia grows Magnolia Het toeval…
-
Zwemles met een splinter en een balk
Zuchtend ploffen ze neer op een stoel, twee blonde moeders. Want het is een flinke klus, je kind coronaproof afleveren bij de zwemjuf. En net als ik staren ze nu naar het scherm en proberen ze hun kind te vinden tussen alle zwemvestjes. ‘Poeh zeg! Zwemles op woensdagmiddag komt me zó slecht uit. De oudste moet ook nog naar judo, ik heb precies twintig minuten straks. Waarom kan dit nooit op vrijdagmiddag, dan is mijn man thuis. Maar nee, alles is op mijn vrije dag’, steekt de een val wal. ‘O meid, ik begrijp je he-le-maal!’, reageert de ander. ‘En dan die stress! Ineens wil die van mij zelf naar…
-
Graafwerk
‘Wat was het weer een mooie dag he?’ Jurre knikt terwijl ik het witte laken stevig instop om zijn zongebruinde lijfje. Nog twee dagen herfstvakantie onder de Spaanse zon en dan zit deze fijne week er weer op. Ik geef hem een knuffel en een kus. Hij knijpt me bijna fijn met zijn kleine stevige armpjes. ‘Ik mis papa zo erg,’ fluistert hij dan. Het is een zinnetje dat meerdere malen per week mijn hart breekt als een van mijn kinderen dat zegt. Papa’s benen waren stuk Als hij me een paar seconden later loslaat, weet ik al wat hij gaat zeggen. Regelmatig hebben we dit gesprekje. Maar wat ik…
-
Waarom vraag je het niet gewoon?
Met een plof landt mijn mobiel op het dekbed. ‘Omdat ik er geen zin meer in heb! Altijd maar moeten vragen, vragen, vragen. Continu moeten bellen en appen!’, zeg ik met stemverheffing tegen Elin als ze vraagt waarom ik dan die of die niet nog kan appen of ze meegaan naar de hei. Stilletjes vertrekt mijn dochter naar beneden. Ik zak op mijn bed voor een flinke jankbui. Wat ik momenteel het lastigst vind aan alleen een gezin runnen? Hulp vragen! ‘Waarom vraag je het niet gewoon? We doen het graag!’ Ik had moeten turven hoe vaak ik dit gehoord heb de afgelopen jaren. Tot voor kort kostte hulp vragen me amper…
-
Heel erg fout gedaan
Vakantie dag twee. Eerlijk is eerlijk, ik zag enorm op tegen deze vakantie. Het was niet de eerste vakantie zonder papa, maar wel degene waar het meeste piekerwerk aan voorafging. Kinderboerderij Maar wat was het leuk bij de kinderboerderij. We hadden heerlijk relaxte, zelfs harmonieuze uurtjes. Ik kan dit, dacht ik nog. Ik kan dit: alleen met de kids op vakantie. Die avond bleek het tegendeel. Ik ontplofte omdat er eentje niet in bed bleef liggen en op bezoek ging bij de ander. De middelste huilde om papa, zei ze. Maar eigenlijk huilde ze omdat ik boos op haar was terwijl zij er niets aan kon doen. En toen zei…
-
Absorberen kun je leren
Hè getsie, nu moet ik ook nog door de regen om de container buiten te zetten. Alsof de dag nog niet genoeg minpunten had met een spugende dochter en een peuter die het prima vindt om op de vloer te plassen in plaats van waar het hoort. Dat laatste ben ik ondertussen ontzettend zat. Ik mopper wat af op mijn ventje. Fair is dat niet, want hij heeft pas sinds een paar dagen af en toe zijn luier af. Noodweer Ik check buienradar. Over een paar minuten barst het noodweer helemaal los. Dus ik besluit om me in mijn lot te schikken en ren op mijn veel te gladde slippers…
-
Iets voor Vaderdag
Vlak voor zessen stuif ik de kinderopvang binnen. Terwijl ik de jongste zijn jas aantrek, komt zijn juf naar me toe. ‘Mag Jurre iets maken voor Vaderdag?’ ‘Ik wilde het eerst even vragen,’ voegt ze toe. Er flitst een heel arsenaal aan gedachten door mijn hoofd. Wat attent van haar. Zou ze er tegenop gezien hebben om dit te vragen? Hij kan niet niets maken terwijl andere kinderen dat wel doen. Of zou het juist te confronterend voor hem zijn? Oh help, wat moet ik antwoorden?! Lichte paniek! Mijn brein maakt overuren, lijkt het. Maar dat kan niet, want de klok geeft nog steeds een paar minuten voor zes aan. Uiteindelijk…
-
Smelten van trots
‘Ik wil met jou trouwden, mama. En ook met papa.’ Daar is hij dan, bedenk ik me terwijl ik net een hap van mijn ijsje neem. Dé klassieke zin die bijna elk kind weleens uitspreekt. Mijn meiden hebben dit nooit gezegd, maar nu komt mijn zoon van drie er dan toch mee. Na negen jaar moederen heb ik het eindelijk voor elkaar! Ik smelt een beetje. ‘Nou, trouwen met papa is echt onmogelijk hoor’, zegt zijn zesjarige zus. Ze doelt op het feit dat papa in de hemel is, maar de negenjarige zus vat het anders op. ‘God heeft wel bedoeld dat een man en een vrouw samen zijn, maar…
-
Ontbinden
Het was een romantisch sprookje, de dertien jaar dat ik mijn leven met Alex mocht delen. We waren in alle opzichten met elkaar verbonden: door de ringen om onze vingers, de gezamenlijke bankrekening, ons geloof in God, maar bovenal door onze kinderen. Loslaten Tot dat onomkeerbare woord op die ene novemberdag: longkanker. Die dag begon het loslaten. De verbinding was er ook nog steeds, werd zelfs sterker, want we moesten samen de strijd aan. Maar parallel daaraan, als een soort undercoveroperatie, werd onderhuids het loslaten in gang gezet. Onze manier van dealen met de hele situatie ging regelmatig gepaard met grappen die eigenlijk niet kunnen. Zwartgallige humor was ons gezamenlijke…
