Rouw
-
In de bloemetjes
Ontbijtje op bed met behulp van papa, knutselen en cadeautjes uitpakken, even lekker in bad. Om daarna met zijn allen in de auto te stappen, richting mijn eigen moeder. Een knuffel, een kus en haar goed in de bloemetjes zetten. Moederdag Zo ziet voor mij de perfecte Moederdagochtend eruit. Zo verliepen ze altijd. Alhoewel…niet helemaal perfect, want liever waren we naar twee moeders gegaan. Helaas mocht ik mijn schoonmoeder nooit leren kennen. Niet meer naar mama Nooit had ik kunnen vermoeden dat Moederdag er na zoveel edities als hierboven beschreven nu zo anders uit zou zien. Nog steeds krijg ik ontbijt op bed en pak ik lieve knutsels en cadeautjes…
-
Tranen met amandelgeur
Gefrustreerd loop ik naar de badkamer. Daar staat ze, haar tranen vermengen zich met de waterstralen uit de douchekop. Ze ging spelen bij een vriendinnetje op een boerderij. Niets mis mee, behalve dat haar hele wezen flink naar boerderij rook toen ze thuiskwam. Uit eten We gaan uit eten, dus moet ze even snel douchen. Eenmaal weer aangekleed is de boerderijgeur echter allerminst verruild voor de gebruikelijke amandelgeur. Zonder pardon stuur ik haar terug. En blijkbaar is dat letterlijk en figuurlijk de druppel. Woedend smijt ze haar kleren weg en bonkt tegen de cabinedeur. En dat is míjn druppel. Er rolt van alles uit mijn mond. Zinnen als: ‘leer dan…
-
Graafwerk
‘Wat was het weer een mooie dag he?’ Jurre knikt terwijl ik het witte laken stevig instop om zijn zongebruinde lijfje. Nog twee dagen herfstvakantie onder de Spaanse zon en dan zit deze fijne week er weer op. Ik geef hem een knuffel en een kus. Hij knijpt me bijna fijn met zijn kleine stevige armpjes. ‘Ik mis papa zo erg,’ fluistert hij dan. Het is een zinnetje dat meerdere malen per week mijn hart breekt als een van mijn kinderen dat zegt. Papa’s benen waren stuk Als hij me een paar seconden later loslaat, weet ik al wat hij gaat zeggen. Regelmatig hebben we dit gesprekje. Maar wat ik…
-
De kracht van dankbaarheid
“Moeten we niet veel vaker juichen voor God?” De vraag komt van mijn vriendin rechts van mij. Ik knik langzaam. Het blijft even stil. “Nee echt, ik meen het. We mogen best wat dankbaarder zijn.” Dapper knikken We hebben kringavond. Onze predikant is er ook bij, we mogen meedenken over de preek van die zondag. In diezelfde dienst zal mijn man de ziekenzalving ontvangen*. Heel bijzonder om dit met elkaar te doen! “Je zit wel dapper te knikken Peet, maar is dankbaar zijn voor jullie niet ontzettend lastig?” vraagt een andere kringgenoot ons. “Als ik ongeneeslijk ziek zou zijn, is dankbaarheid bij mij ver te zoeken. Laat staan dat ik…
-
Waarom vraag je het niet gewoon?
Met een plof landt mijn mobiel op het dekbed. ‘Omdat ik er geen zin meer in heb! Altijd maar moeten vragen, vragen, vragen. Continu moeten bellen en appen!’, zeg ik met stemverheffing tegen Elin als ze vraagt waarom ik dan die of die niet nog kan appen of ze meegaan naar de hei. Stilletjes vertrekt mijn dochter naar beneden. Ik zak op mijn bed voor een flinke jankbui. Wat ik momenteel het lastigst vind aan alleen een gezin runnen? Hulp vragen! ‘Waarom vraag je het niet gewoon? We doen het graag!’ Ik had moeten turven hoe vaak ik dit gehoord heb de afgelopen jaren. Tot voor kort kostte hulp vragen me amper…
-
Heel erg fout gedaan
Vakantie dag twee. Eerlijk is eerlijk, ik zag enorm op tegen deze vakantie. Het was niet de eerste vakantie zonder papa, maar wel degene waar het meeste piekerwerk aan voorafging. Kinderboerderij Maar wat was het leuk bij de kinderboerderij. We hadden heerlijk relaxte, zelfs harmonieuze uurtjes. Ik kan dit, dacht ik nog. Ik kan dit: alleen met de kids op vakantie. Die avond bleek het tegendeel. Ik ontplofte omdat er eentje niet in bed bleef liggen en op bezoek ging bij de ander. De middelste huilde om papa, zei ze. Maar eigenlijk huilde ze omdat ik boos op haar was terwijl zij er niets aan kon doen. En toen zei…
-
Hoe weduwe zijn je vakantie totaal anders maakt
‘Geniet ervan!’‘Heerlijk, even eruit!’‘O, lekker! En een normaal huis is ook fijn, kun je zelf ook wat uitrusten. Geen campinggedoe.’ Bij alle reacties glimlachte ik vriendelijk en perste ik er een – denk ik – heel overtuigend ‘komt goed hoor!’ uit. Maar ik was zelf niet overtuigd. Ik had mijn twijfels of ik van deze vakantie zou gaan genieten. En ‘even eruit’ vind ik doorgaans heerlijk, maar twee weken non-stop in mijn eentje met drie kids die net als ik moeten wennen aan alles… tja. En de illusie dat ik in mijn vakantie zou kunnen uitrusten had ik al helemaal niet. Dat had ik vorig jaar al gedelete van mijn…
-
Iets voor Vaderdag
Vlak voor zessen stuif ik de kinderopvang binnen. Terwijl ik de jongste zijn jas aantrek, komt zijn juf naar me toe. ‘Mag Jurre iets maken voor Vaderdag?’ ‘Ik wilde het eerst even vragen,’ voegt ze toe. Er flitst een heel arsenaal aan gedachten door mijn hoofd. Wat attent van haar. Zou ze er tegenop gezien hebben om dit te vragen? Hij kan niet niets maken terwijl andere kinderen dat wel doen. Of zou het juist te confronterend voor hem zijn? Oh help, wat moet ik antwoorden?! Lichte paniek! Mijn brein maakt overuren, lijkt het. Maar dat kan niet, want de klok geeft nog steeds een paar minuten voor zes aan. Uiteindelijk…
-
Ontbinden
Het was een romantisch sprookje, de dertien jaar dat ik mijn leven met Alex mocht delen. We waren in alle opzichten met elkaar verbonden: door de ringen om onze vingers, de gezamenlijke bankrekening, ons geloof in God, maar bovenal door onze kinderen. Loslaten Tot dat onomkeerbare woord op die ene novemberdag: longkanker. Die dag begon het loslaten. De verbinding was er ook nog steeds, werd zelfs sterker, want we moesten samen de strijd aan. Maar parallel daaraan, als een soort undercoveroperatie, werd onderhuids het loslaten in gang gezet. Onze manier van dealen met de hele situatie ging regelmatig gepaard met grappen die eigenlijk niet kunnen. Zwartgallige humor was ons gezamenlijke…
-
Knuffelcontact
Met dikke tranen komt ze naar beneden, mijn zesjarige. Ik vraag haar of ze tijdens het aankleden ruzie heeft gehad met haar zus, maar ze schudt haar hoofd. ‘Ik wil naar papa.’ Het is het zinnetje dat ze sinds zijn overlijden gebruikt als ze hem mist. We zitten even samen aan tafel in knuffelhouding. Ik probeer haar te troosten. Het lukt me maar deels, haar gezichtje blijft bedrukt. Anderhalvemetersamenleving Een kwartiertje later is het me gelukt om het hele spul, tezamen met de juiste mutsen, sjaals en gevulde schooltassen in de auto te krijgen. De nieuwslezer op de radio laat het woord ‘anderhalvemetersamenleving’ vallen. Het is het woord van het…
