Kinderen
-
Iets voor Vaderdag
Vlak voor zessen stuif ik de kinderopvang binnen. Terwijl ik de jongste zijn jas aantrek, komt zijn juf naar me toe. ‘Mag Jurre iets maken voor Vaderdag?’ ‘Ik wilde het eerst even vragen,’ voegt ze toe. Er flitst een heel arsenaal aan gedachten door mijn hoofd. Wat attent van haar. Zou ze er tegenop gezien hebben om dit te vragen? Hij kan niet niets maken terwijl andere kinderen dat wel doen. Of zou het juist te confronterend voor hem zijn? Oh help, wat moet ik antwoorden?! Lichte paniek! Mijn brein maakt overuren, lijkt het. Maar dat kan niet, want de klok geeft nog steeds een paar minuten voor zes aan. Uiteindelijk…
-
Smelten van trots
‘Ik wil met jou trouwden, mama. En ook met papa.’ Daar is hij dan, bedenk ik me terwijl ik net een hap van mijn ijsje neem. Dé klassieke zin die bijna elk kind weleens uitspreekt. Mijn meiden hebben dit nooit gezegd, maar nu komt mijn zoon van drie er dan toch mee. Na negen jaar moederen heb ik het eindelijk voor elkaar! Ik smelt een beetje. ‘Nou, trouwen met papa is echt onmogelijk hoor’, zegt zijn zesjarige zus. Ze doelt op het feit dat papa in de hemel is, maar de negenjarige zus vat het anders op. ‘God heeft wel bedoeld dat een man en een vrouw samen zijn, maar…
-
Zondag donderstraaldag
‘Jongens, echt… KAPPEN NU! Dit is de zoveelste waarschuwing vandaag. Nog even en die schermpjes verdwijnen een week lang bovenop de kast!’ Drie paar blauwe ogen kijken me aan terwijl ik mijn kroost deze volzin toebrul. Het is hier weer eens ‘zondag donderstraaldag’. En dat botst regelmatig met mijn idee van invulling van die dag. Alles wat ik als moeder niet wil, gebeurt op zo’n dag als deze. Puur uit verveling. En ik ben er echt helemaal klaar mee. De zondagsrust waar ik zo naar verlang, bestaat niet in dit huis. Het is hier altijd zondagsdrukte. ‘En ik meen het!’, voeg ik nog er nog aan toe, terwijl ik weer…
-
Dan wil ik een hond!
‘Dan wil ik zelf een hond!’ Met trillende stem perst ze er een heel pleidooi uit, nadat ik heb verteld dat we niet morgen al teruggaan om nog een keer te gaan kijken. Eenmaal ingevoegd op de rechterrijstrook werp ik een snelle blik naar rechts. Tranen biggelen over haar wangen. Doodsbang We waren op bezoek bij mijn neef. Neeflief heeft een pup. Een herder, dus al flink van formaat. En mijn meisje is doodsbang voor honden. Eigenlijk voor bijna elk dier dat beweegt of geluid maakt, maar honden zijn een extra grote uitdaging. Na een uur met opgetrokken benen op de bank en steelse blikken werpend richting de hondenmand tijdens…
-
Zo gaat dat in de hemel ook
Het is een drukte van belang in onze achtertuin. Al anderhalf uur zijn onze dochters met een stuk of zeven buurkinderen van alles aan het bekokstoven. Af en toe sluipt er eentje naar binnen, richting keuken, om er vervolgens met een steelse blik richting het bed in onze kamer snel weer vandoor te gaan. ‘Ja, goed idee! Dat is in de hemel ook zo!,’ hoor ik de kleine blonde krullenbol zeggen. Als mijn oudste binnenkomt, vraag ik haar toch even wat ze aan het doen zijn. ‘Dat kan ik niet zeggen, mam,’ is het antwoord. Na enig aandringen van mijn kant gaat ze toch overstag. ‘We hadden een tof idee,’ begint ze, ‘we organiseren een afscheidsfeestje voor papa, voordat hij…’. Ze wijst met haar vinger naar…
-
Mijn plek!
‘Mij plep!’ Ik kijk op en vang de vastberaden blik van mijn peuterzoon. Daar zit hij, armpjes over elkaar in de hoek van de bank. Op zijn beurt wendt hij de blik naar zijn vader en herhaalt zijn statement: ‘Mij plep!’ Nu kijkt Alex me vragend aan. ‘Wat zegt hij nou? Deze ken ik nog niet.’ Ik kijk bedenkelijk. ‘Ik ook niet, maar ik denk dat hij vindt dat dat zijn plek is,’ antwoord ik. ‘Dat zal best,’ bromt Alex terwijl hij met een grote zwaai een spartelende Jurre uit de hoek vist. ‘Mijn plek, vent. Jij mag naast papa zitten.’ Eigen plek Een glimlach verschijnt op mijn gezicht als ik die twee samen zie. In het hoekje van de bank, vader en…
-
Pijlen om je oren
‘Papa, mag ik je knalbeschermers, die uit de schuur?’ Ergens in de maand december komt deze vraag standaard uit de mond van mijn oudste, want ze heeft een hekel aan het harde geluid van vuurwerk. ‘Pak zelf maar,’ zegt mijn man. Twee seconden later zeg ik gehaast: ‘NEE! Laat mij dat maar doen!’ Want zorgvuldig verstopt in diezelfde schuur staat een lichtgrijze 24-inch omafiets met een knalroze krat voorop, te wachten op nieuwjaarsdag. Acht jaar wordt ze dan alweer, onze dame. Oudjaarsavond Mijn gedachten gaan terug naar oudjaarsavond 2011. Precies 40 weken zwanger ben ik die dag. We zijn bij vrienden thuis. Terwijl ik iets na twaalven naar buiten hobbel…
-
Nooit meer naar het zwembad
‘Lieve schat, we gaan vandaag echt niet naar het zwembad. Al vraag je het nog tien keer, het antwoord blijft nee.’ Zwembad We bivakkeren een paar weken in een vakantiehuisje omdat thuis de badkamer wordt verbouwd. Het huisje staat op een vakantiepark met een pannenkoekenrestaurant en een zwembad. Na een week hier, hebben we die twee grote trekpleisters nog altijd niet bezocht. En dat zint de jongedames helemaal niet. Huilbui Vooral vandaag is het niet handig om te gaan zwemmen, want Alex is er niet. En no way dat ik in mijn eentje met drie kids naar het zwembad ga. Twee hebben hun zwemdiploma nog niet eens. ‘Maar we zouden toch gaan?,’…
-
Groeien in het licht
‘Kinderen zijn net planten’, schoot van de week ineens door mijn hoofd. Geef ze water, af en toe wat voedzame korrels en zonlicht. Het schijnt ook te helpen als je tegen ze praat, daar worden ze vrolijker en kleurrijker van. Groeien ze nog sneller. Nu is bovenstaande vergelijking misschien wat ver gezocht. Maar ik zeg je, zonnestralen doen echt wat met je kinderen. Zo kon ik vlak voordat school weer begon halsoverkop naar de winkel voor nieuw ondergoed, maal drie. Dat de jurkjes en shirts wat korter zitten, vind ik die laatste zomerweken wel best. Maar als je bij de onderbroekjes van boven de bilspleet ziet en de rompers ineens nog maar met 1 drukknoopje dicht kunnen, dan weet je genoeg. Bij de…
-
Twee vaders in de hemel
We zitten op een zwoele zomeravond bij mijn broer onder de overkapping. Het gesprek gaat over de vele verschrikkelijke ongelukken die deze zomer in het buitenland zijn gebeurd. Gezinnen die nu iemand (of meerdere gezinsleden) moeten missen. We zijn er allemaal van onder de indruk. Onzichtbaar Tijdens het gesprek kijk ik naar mijn oudste. Ze zit stilletjes op haar tuinstoel, alsof ze niet wil dat wij zien dat ze er zit. Alles wat gezegd wordt, zuigt ze in zich op. Want ze is zeven. En ze wil heel graag alles begrijpen wat er in de wereld gebeurt. ‘Mama…,’ hoor ik schuin achter me in de auto als we naar huis…
