-
Anders vergeten we hem
‘Denkt u aan de verjaardagskalender?’ De juf herinnert de in de klas aanwezige ouders eraan even hun naam op de kalender te zetten, zodat ze weet wanneer welk kind een leuk werkje moet maken. ‘Ik ga dat even doen’, zeg ik tegen Jurre, die zijn tafeltje inmiddels gevonden heeft en rustig staat te spelen in zijn nieuwe klas. De kalender O sjips, de kalender, denk ik ondertussen. Deze zag ik niet aankomen. Ik kan mezelf daarvoor wel voor mijn kop slaan, want dit is een jaarlijks terugkerend confrontatiemoment. Dus waarom ben ik er niet op voorbereid? De ene na de andere ouder zet er twee verjaardagen in, van beide ouders…
-
Door de zure appel
‘Joepie! Het is het juni!’, hoor ik mijn kleuterkereltje zeggen als hij uit school komt, gevolgd door: ‘Wil je dan nu het zwembad opzetten?’ In mijn hoofd loop ik mijn takenlijst na: heb ik daar nu wel tijd voor? Eigenlijk niet, maar ik doe het toch. De stapel was en het onkruid tussen de tegels moeten maar wachten. Luizen Als het badje gereed is voor de eerste plons en mijn zoon er lekker in ligt te spetteren, pak ik een mesje om alsnog het groene onheil tussen de stoeptegels te lijf te gaan. Maar dan valt mijn oog ineens op de appelboom. Hij heeft gaten in de bladeren…kak, luizen. Inmiddels…
-
Cappuccino in het krijspaleis
Zaterdagmiddag. Het is voorjaarsvakantie en ik ben met mijn kroost en hun logees bij een indoor krijspaleis beland. Niet mijn favoriete plek op de wereld, maar wel die van de kinderen. En alles voor de kids hè…dus nu zit ik. Overprikkeld Gebaseerd op eerdere ervaringen met dit oord, had ik al een boek en een koptelefoon in mijn tas gestopt. Die blijken goed van pas te komen. Ik ben na een half uur al behoorlijk overprikkeld, dus haal een cappuccino, zet rustige muziek op en pak mijn boek. Af en toe rennen er een paar van mijn ‘clan’ voorbij en wordt er een trui in mijn richting gegooid of even…
-
Siliconenhart
‘Heb je het gevoel dat je alweer wat gelukkiger bent nu?’ Mijn handen omklemmen de koffiemok die mijn vriendin me even eerder gaf. Ik draai hem zachtjes rond en denk na. Gebroken hart ‘Nee,’ zeg ik. ‘Ik ben niet gelukkiger. Integendeel, eigenlijk. Mijn hart is gebroken.’Want hoewel mijn relatie in liefde mocht eindigen, neemt het niet weg dat mijn hart brak toen Alex overleed en daarmee weg was. Hij deed dat natuurlijk niet met opzet, maar het gebeurde wel. Ik leg haar uit dat er na Alex’ overlijden weinig tijd was om ook maar iets te voelen. Je rolt de dag na de uitvaart het regeldingencircuit in. Alle tijd ging…
-
Levensloop-expert
‘Wat heb jíj dit jaar aan je CV toegevoegd?’ Ik lees de reclame-zin met licht sarcasme in mijn stem voor aan mijn vriendin. ‘Het wil nog niet zo lukken hè, met je marketing-opleiding,’ zegt ze. Die opleiding is een heet hangijzer. Een blok aan mijn been. Want elke keer als ik denk: nu kan ik er prioriteit aan geven, gebeurt er weer iets. Samen maken we er een opsomming van. De eerste keer dat ik startte was in 2018. Mijn derde baby was bijna dreumes, het leven ging lekker. Een mooi moment om na mijn verlof de draad weer eens op te pakken op carrièregebied, dacht ik zo. Het liep anders. Twee…
-
Dunne jas
Ik zwaai Jurre uit bij het schoolplein. Daar gaat hij, met zijn felblauwe jas aan en capuchon op. ‘Kan ik je even spreken?’ Het de juf van mijn kleuter. Ze neemt me mee buiten het schoolhek, een stukje van de drukte weg. Oei, foute boel, denk ik bij mezelf. Dunne jas in de kou ‘Ik wilde even zeggen dat ik vind dat Jurre zo’n dunne jas aan heeft.’ Tijdens ons gesprek blazen we om beurten wolkjes uit, zo koud is het. Ik schat dat het –4 is. En inderdaad, mijn zoon loopt nog in zijn windjack, die eigenlijk voor de herfst en de lente is. Ik zie haar even twijfelen,…
-
Stom, stommer, stomst
Schermtijd. Meestal gaat daar opruimtijd aan vooraf. Maar vandaag was een hectische dag, de kinderen zijn duidelijk moe. Dus ik kies zorgvuldig mijn battles en laat het opruimen even voor wat het is. De eettafel moet alleen wel even leeg, want bloemkoolschotel met strijkkralen zal wel geen succes worden. Strijkkralen Ik loop naar mijn middelste en vraag haar om even de strijkkralen op te ruimen. Ze knikt zonder me aan te kijken, maar maakt geen aanstalten. Na een paar minuten vraag ik het nog eens. En nog eens. Maar nee hoor, niks. Gefixeerd staart ze naar de inhoud van haar scherm. Waarschijnlijk unicorns en filmpjes over zeemeerminstaarten. ‘Nadia, ik heb nu al drie keer…
-
Kijk me aan, ik ben niet bang
‘Kijk me aan!’ Ik spreek mijn drie blauwoogjes streng toe, want ik wil er zeker van zijn dat ze geen fratsen uithalen bij de oppas. Die gaat hen straks op bed leggen namelijk. ‘Ben ik duidelijk?’, voeg ik er nog even aan toe. Ik zie mijn kroost knikken. Bijbelkring Ik vertrek naar mijn bijbelkring. Daar komt 1 Korintiërs 15:26 ter sprake, waar Paulus aangeeft dat de dood de laatste vijand is die overwonnen moet worden. ‘Hoe ervaar jij de macht van de dood?’, is de vraag die deze avond naar voren komt. Hij resulteert in een gesprek over de onzekerheid van doodgaan, dierbaren loslaten, afscheid nemen en de hemel. Ik…
-
Liefdeboos
‘Mama, jij bent nu weer lief?’ De vraag komt uit de mond van de peuterjongen links van mij, die net een fikse terechtwijzing te verduren kreeg omdat hij zat te draken met zijn pizza salami zonder salami. Wat hij bedoelt, is of ik inmiddels weer afgekoeld ben en hem weer lief vind. Jij was liefdeboos ‘Ik vind jou altijd lief, want ik hou van jou.’ Zeg ik. ‘Maar ik ben nu boos op je, omdat ik het niet leuk vind wat je doet met je eten.’ Zijn grote blauwe kijkers gaan beurtelings van mij naar zijn pizzapunt. Alsof hij bedenkt wat erger is; zijn pizza netjes opeten, of een boze…
-
Niet in vijf sloten
‘Ik loop heus niet in vijf sloten tegelijk hoor, mam.’ Na wat discussies en vooral veel intern beraad bij mezelf vertrekt dochterlief naar het zwembad. Zonder ouders. Met vrienden, een handdoek, zonnebrand, chips en een lading instructies en waarschuwingen van moeders. Dat het zeven sloten zijn in plaats van vijf, heb ik haar niet verteld. Want of het nou drie, vijf of twintig sloten zijn, I don’t care. Zij kan er inlopen of fietsen en dus vind ik dit een ding. Ik gun haar haar vrijheid en haar kansen om nieuwe dingen te leren en te ontdekken. Maar met alles wat zij ontdekt, ontdek ik ook iets: ik ben niet meer…
