Droomhuis?

Boos was ik. ‘Waarom sta je daar nou te zwaaien? Ik wil helemaal niet dat je afscheid neemt. Je verhuist gewoon mee hoor,’ zei ik tegen hem. En toen werd ik wakker.

Stilte online betekent meestal storm in het echte leven. En dat was het de afgelopen zes maanden ook. Ik schreef al dat we stevig aan het klussen waren in ons droomhuis. We hadden een kleine eindsprint nodig en er liggen zeker nog honderd klusjes, maar inmiddels zijn allebei onze huizen overgedragen en zitten we met zijn zevenen op de nieuwe stek.

In de tussentijd nam ik ook afscheid van het huis waar ik geboren ben. De plek blijft in de familie, maar het huis zelf was niet meer te renoveren, dus komt er een prachtige nieuwe woning. Maar hoe blij ik ook ben dat we de plek niet vaarwel hoefden te zeggen, dat huisje plat zien gaan deed wel zeer. Want ook dat was een droomhuis.

Afscheid nemen van het huis wat de afgelopen 9 jaar mijn thuis was, deed ik ook. Het maakte me minder verdrietig dan ik dacht. Zo enorm veel herinneringen. Zo veel nare dingen maar nog meer mooie dingen. Ook de kinderen waren er op een gegeven moment wel klaar mee, toen het meer op een minecrafthuis leek vanwege alle dozen, dan het thuis wat ze gewend waren. En ja, er vloeiden wat traantjes, maar we hadden ook zin in het nieuwe avontuur.

Wat me wel verdrietig maakte? Dat Alex ook nog afscheid kwam nemen van beide huizen. De nacht voor de overdracht zat ik ineens in mijn ouderlijk huis aan de koffie. Mijn dochter naast me. Toen ik naar buiten keek, stond Alex daar te zwaaien. ‘Kijk, daar is papa,’ zei ik tegen mijn meisje en ze wist niet hoe snel ze naar buiten moest rennen. En ik? Ik was boos op hem.

Ik heb nog dagenlang op mijn netvlies gehad, hoe hij daar stond. Alsof hij beide droomhuizen uitzwaaide en ons er bij. Alsof het nu genoeg was geweest en hij afzwaaide. Pijn deed het. En eenmaal de sleutels overhandigd aan de nieuwe bewoners en ik met thee aan de keukentafel zat, kwam het tranendal. Want man, wat is dit ingewikkeld gedoe allemaal. Alleen maar afscheid nemen.

Wat later bedacht ik ook dat, Alex kennende, hij het wellicht als aanmoediging had bedoeld. Een duwtje in de goede richting. Want hoe ingewikkeld ook, ik voel vanaf het eerste moment aan alles dat dit het goede is. Alex heeft oprecht gewenst dat ik weer liefde zou toelaten. Dat zijn kinderen een vaderfiguur in hun leven zouden hebben. En zijn wens is uitgekomen.  

Ik woon nu met een andere lieve meneer in een huis. En dat is niet Alex’ droomhuis, want ik weet ook wel dat als hij niet ziek was geworden, mijn leven anders was gelopen en we waarschijnlijk nog lekker hadden gezeten waar we samen woonden. En het is zeker ook nog niet mijn droomhuis. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat het dat wel weer gaat worden. Want ik durf wel weer te hopen op een mooie toekomst.

En dat is al een droom op zich!