Geloof
-
Je bent niet de enige
Ik zie je lopen door de gang van de longpoli: meisje met roodomrande ogen van de tranen. Je bent volgens mij nog jonger dan ik. Je komt uit hetzelfde kamertje als waar wij ruim een jaar geleden uitkwamen. In stilte loop je richting de lift. Je ouders en je partner lopen naast je en ik zie ook bij hen de schrik in hun ogen. Flashback Door jou krijg ik een flinke flashback naar dat moment. Ik zie mezelf lopen door die gang, naast mijn man. Tranen over mijn wangen. Een lelijk woord ontglipt me, ik weet nog precies wat het was en zal het hier niet herhalen. ‘Wat moeten we…
-
Groeien in het licht
‘Kinderen zijn net planten’, schoot van de week ineens door mijn hoofd. Geef ze water, af en toe wat voedzame korrels en zonlicht. Het schijnt ook te helpen als je tegen ze praat, daar worden ze vrolijker en kleurrijker van. Groeien ze nog sneller. Nu is bovenstaande vergelijking misschien wat ver gezocht. Maar ik zeg je, zonnestralen doen echt wat met je kinderen. Zo kon ik vlak voordat school weer begon halsoverkop naar de winkel voor nieuw ondergoed, maal drie. Dat de jurkjes en shirts wat korter zitten, vind ik die laatste zomerweken wel best. Maar als je bij de onderbroekjes van boven de bilspleet ziet en de rompers ineens nog maar met 1 drukknoopje dicht kunnen, dan weet je genoeg. Bij de…
-
Propeller
‘While you were in church, we have been praying,’ lees ik in een appje van mijn vriendin uit Zuid-Afrika. Ze vervolgt: ‘Ik zag een propeller van een oud vliegtuig. Hij deed het niet meer. Iemand probeerde hem weer aan de praat te krijgen en dat lukte. Hij ging weer draaien.’ Ziekenzalving In mijn vorige blog vertelde ik over Alex’ ziekenzalving. Een heel bijzonder moment, maar nu we een paar weken verder zijn, blijkt het ook een beladen moment. Naast de spanning van de op handen zijnde scan en uitslag, komt er een nieuw gevoel bij. Een soort ‘verwachting’. En dat vind ik eng. Ik durf dat niet zo goed: hoge…
-
Het is oké
“Is dat oké?”, vraagt hij aan het eind van zijn verhaal. “Tuurlijk schat, tuurlijk is dat oké,” antwoord ik hem rustig. Maar die rust is schijn, van binnen giert de paniek. Alex heeft me net verteld dat hij een ziekenzalving wil ontvangen. Eigenlijk wil ik schreeuwen: “Nee! Het is helemaal niet oké! Wat denk je zelf?” Maar dat doe ik niet. Ik slik mijn woorden in en klap helemaal dicht. Om er een halve minuut later toch op terug te komen, maar dan met een piepstemmetje. Loslaten “Ik weet niet of ik dit wel wil”, zeg ik. “Het voelt alsof je ons al een beetje gaat loslaten. Ik weet dat…
-
Niets te verliezen
“Schatje, ik heb wat op papier gezet, voor als het nodig is. Het staat op de computer, lees maar eens als je eraan toe bent.” Ik voelde de bui al hangen. En hij wist natuurlijk ook wel dat ik niet ging wachten tot ik eraan toe was. Hij kent me, ik ben te nieuwsgierig. Uitvaartwensen Dus klikte ik die avond, toch wel met lichte aarzeling, het documentje open. Het was een A4-tje met korte zinnen, Alex is niet lang van stof. Maar die korte zinnen waren duidelijk genoeg. Binnen 1 minuut wist ik zijn uitvaartwensen. Het is dinsdag begin avond, een paar maanden later. Ik mag na een lange werkdag…
-
Paulus’ Powerprayer
Het is half elf ‘s avonds. De kleine jongen heeft zijn fles gehad, ik mag naar bed. Voordat ik onder mijn dekbed kruip, bedenk ik me dat het morgen Hemelvaartsdag is. We hebben een rare week gehad, was het bijna vergeten. Terwijl ik even probeer stil te worden – zonder in slaap te vallen 😬– zoek ik in mijn bijbel-app een tekst over hemelvaart. De ‘standaard’ teksten swipe ik voorbij. Mijn oog blijft echter hangen op één zinnetje uit het gebed van Paulus in Efeze 1. Ik besluit het hoofdstuk te lezen. Voordat hij zijn gebed begint, schrijft hij eerst aan de Efeziërs over Gods plan voor Zijn kinderen. Neem…
-
Lichtdrager
‘Onlangs hadden we in de kerk een preek over ‘lichtdragers’. Ik moest meteen aan jullie denken.’ Ik moet mijn vriendin met een stomverbaasde blik hebben aangekeken. Lichtdragers? Wij? Mooi woord, maar wat is dat eigenlijk, een lichtdrager? Wanneer ben je een lichtdrager? Ik probeer er een gevoel bij te krijgen en beeld me in dat lichtdragers een soort glans om zich heen hebben. Mensen die de wereld een stukje mooier maken, soms alleen al door hun verschijning. En door wat ze doen. Een soort engelen, misschien? Ik voel me meer een geknapte gloeilamp Eén ding weet ik wel. Ik voel me totaal geen lichtdrager. Meer een geknapte gloeilamp. Als je gemiddeld acht keer per maand op en neer moet…
-
Bang en boos
‘Beneath anger is always fear,’ las ik ooit ergens. Geen idee meer van wie die wijsheid komt, ik was hem eigenlijk al lang vergeten. Maar ineens kwam hij weer bovendrijven, onder de douche. Hij sijpelde zomaar met de warme straal mee mijn hoofd in. Achter boosheid zit altijd angst. Dat het altijd zo is, betwijfel ik. Maar er zit voor mij een kern van waarheid in. Ik zit niet zo angstig in elkaar. Boos ben ik ook niet snel. Natuurlijk moppert deze moeder ook regelmatig, maar echt boos-boos hebben nog weinig mensen mij gezien. Kanker maakt meer kapot… Een paar weken geleden werd ik wel boos-boos. Ik denk er liever niet aan terug, maar…
-
Ik zie, Ik zie, wat jij niet ziet
We zitten aan tafel, met dampende bordjes ‘pasta met rode saus zonder dingetjes’ voor onze neus. En een bakje vla voor het nog steeds hongerige bekkie in de kinderstoel. De meisjes doen tussen de happen door ‘ik zie, ik zie, wat jij niet ziet’. Papa, je moet niet doodgaan! Ik strooi kaas over Elin’s pasta, als ze ineens zegt: “Papa, je moet niet doodgaan hoor! En als je dat wel doet, dan…” Ze kan haar zin niet goed afmaken, maar de onmacht is door de felheid van haar stem goed hoorbaar. Slik. Mijn meisje van zeven, onze kleine serieuze denker. Ze heeft een paar dagen laten bezinken wat we haar verteld hebben,…
-
In mijn handen of in Zijn handen?
Control-freak “Ik vind het te ver gaan om mezelf een control-freak te noemen,” zeg ik tegen mijn vriendin. We zitten samen op de bank met allebei een zelfgebrouwen latte macchiato. Die is eindelijk eens goed gelukt! Een luide schaterlach volgt. “Neeee hoor Peet, dat snap ik. Maar je hebt wel graag de touwtjes in handen, geef maar toe. En die kids van jou weten ook wel wat ze willen.” Ze heeft gelijk, helaas. Ik reik nog naar het bakje chocolaatjes op tafel, om wat extra tijd te hebben voor het bedenken van een reactie, maar ontdek dat de inhoud van het schaaltje al is verdwenen in een peutermaagje. Met een…
