I still cry

Een paar keer moest ik de afgelopen vakantie vertellen dat mijn man dood is. En dat dat alweer ruim vijf jaar geleden is. Ik kan dit eigenlijk best goed hoor, dat vertellen. Ik denk omdat ik het al zo vaak heb moeten vertellen dat het een automatisme wordt? Soms kan ik het zelfs zonder brok in mijn keel vertellen, alsof het me niets meer doet.

En deze zomer begon ik daar echt wel aan te twijfelen, of het me nog wel wat doet. En daar schrik ik dan wel een beetje van. Vanaf begin juni tot as we speak, zijn we superdruk met het klaarmaken van ons nieuwe huis. Langzaam (we zijn zo ongeveer op de helft) transformeert het van een grijs betonnen blok naar een soort van leefbare plek.

Redelijk vaak kreeg ik dan ook de vraag hoe dat dan voelde, met een nieuwe lief, nieuwe plannen, nieuw huis, nieuwe toekomst, nieuw soort gezin. En het voelt goed, dus dat antwoordde ik dan maar.

Ik was het grote raamkozijn aan de voorkant aan het schilderen, met Radio 10 op de achtergrond. Normaal luister ik dat echt nooit, maar de timmerman had het op staan en ik dacht; verhip, dat klust best lekker! Dus zodoende, Radio 10. Het was de top 1500 van de 80’s en 90’s. Ik haperde even bij nummer 107, toen de leadzanger van de Goo Goo Dolls zong:

‘And you can’t fight the tears that ain’t coming’

Of je tegen je tranen moet vechten is een andere discussie, maar voor mij was het op dat moment waarheid als een koe. Want ik besefte dat ik sinds de verkoop van mijn oude huis en de oplevering van ons nieuwe huis, geen traan had gelaten. Had ik dat dan wel verwacht? Ja, ergens wel. Natuurlijk zijn er wel mixed feelings geweest, maar tranen? Nee. Niks.

Ik ben eigenlijk ook gewoon erg dankbaar. Dat we er alle zeven naar uitkijken. Dat er geen hele grote obstakels zijn geweest in dit verhaal wat we met elkaar aan het schrijven zijn. Dat onze beide kinderen geen weekend zonder elkaar lijken te kunnen. Ik prijs me enorm gelukkig met zo’n scenario.

Maar nu is het september. En in september is er elk jaar (al ver voordat Alex overleed) één liedje wat standaard door mijn hoofd schiet, en waarvan ik dan ook direct vol loop. En dat is ‘I still cry’ van Ilse de Lange. Dus dat liedje zette ik net aan. Meestal doe ik dat de 16^e, onze trouwdag. Maar dit keer besloot ik anders. Hebben we het maar weer gehad, dacht ik. En ja hoor, daar kwamen ze. De tranen.

Het besef kwam even keihard binnen dat ik over 8 weken toch wel echt een deel van mijn leven afsluit en in mijn herinnering moet meenemen.

Dat ik een totaal ander leven tegemoet ga dan ik de afgelopen jaren heb gehad. En dat dat een leven is, wat ik eigenlijk in beginsel helemaal niet zou moeten hebben.

Dat ik spullen ga tegenkomen de komende weken, die van alles gaan losmaken. Waar ik misschien afscheid van moet nemen. Of waar ik eindelijk afscheid van kan en wil nemen. Of nog steeds niet.

Dat ik mijn kinderen losweek van een vertrouwd thuis, maar ook een plek waar we zoveel hebben meegemaakt wat je ze nooit wilde laten meemaken.

Dat ik…

It’s just that I recall september
It’s just that I still hear your song
It’s just I can’t seem to remember
Forever more those days are gone

I still cry sometimes when I remember you
I still cry sometimes when I hear your name
I said goodbye and I know you’re allright now
But when the leaves start falling down I still cry

Luister hem maar eens. En laat me weten of je het droog hield… het is mij nog nooit gelukt.