Hoe weduwe zijn je vakantie totaal anders maakt – deel 2

Reizen. Ik hield er van. Het avontuur, onderweg zijn, nieuwe mensen, andere culturen, de overweldigende schepping. Alex deelde die passie gelukkig en we gingen er samen of ieder voor zich regelmatig vandoor. 

Tot een jaar of negen geleden. Nog steeds gingen we wanneer de tijd of financiën het toelieten, maar het werd een hele onderneming. Met 1 kind ging nog wel. We namen haar mee naar Zuid Afrika en hadden de meest prachtige tijd. Maar met twee, later drie kinderen, dat was reizen next level. We beperkten de afstand tot Frankrijk of Italië. En sleepten ons een hernia aan kinderwagens, draagzakken, luiers, speelgoed en zwemvesten. En aan kinderen natuurlijk. 

Ik merkte dat reizen voor mij meer ‘gedoe’ werd dan ‘avontuur’. En natuurlijk maakten we mooie herinneringen. Maar ik vond het pittig. Achteraf? Ja, alleen maar blij dat we die herinneringen hebben gemaakt. Want nu kan het niet meer. En dat doet onmenselijk veel pijn soms.

Ik weet nog goed dat het na Alex’ dood één van mijn heetste hangijzers was, op reis gaan. In mijn eentje met drie kleine kinderen, er kon zóveel mis gaan. Stel je voor, zit je in Turkije en krijg je buikloop en uitdroging door een voedselvergiftiging. Wie zorgt er dan voor je kindjes als jij in het ziekenhuis aan het infuus ligt? En wat voor trauma lopen ze daar weer door op, omdat ze sowieso al een diepliggende angst hebben om ook mij te verliezen? En ja, wat als je gezellig gaat kanoën en de boot slaat om? Wie van je kinderen zonder zwemdiploma red je dan? Je zult nu misschien een beetje lachen en je schouders ophalen, maar ik vond het een groot risico en heb er echt slapeloze nachten van gehad. 

Ik merk aan alles in mijn kinderen dat ze genetisch dubbel belast zijn met de reiskriebels. Of het nu 2 weken Dordogne is of 1 nachtje Middelburg, alle drie springen ze een gat in de lucht als ik zeg dat we gaan. En alle drie zijn ze zó heerlijk in hun element in een b&b of tent. 

Niet gaan is dus nooit een optie geweest. Maar die jaren als single mom woog ik alle voors en tegens af. En het was soms echt jankend van binnen de dagen door, paden op en lanen in. Maar we hebben het wel gedaan. Ik schreef er eerder over op insta, die post vind je hier.

De laatste paar jaar was het de camping in Frankrijk met de nieuwe liefde, twee volgepakte auto’s en vijf apies. Dat was weer op andere fronten een uitdaging, maar zoveel beter. Vorig jaar gingen we zelfs kanoën en ik heb daar nu nog steeds napret van!

Dit jaar gaan we voor het eerst een keer niet. De tent hebben we opgezet in de achtertuin. Maar om even uit de latex en de boorgeluiden van ons nieuwe samengesteldegezinshuis te zijn, boekten we toch een safaritentje voor 2 nachtjes. We zijn er nu een uurtje of zes. En ik heb al een stuk of 20 keer gehoord hoe erg dit als vakantie voelt. 

Ik zie het ook. Ze zijn gezellig, zelfs tegen elkaar. Ze gaan zelf op avontuur inmiddels. Ze genieten zo enorm!

Ergens wist ik echt wel dat het beter en makkelijker zou worden. We namen maar drie tassen mee. En ze kunnen allemaal goed zwemmen. Maar nu het zo ver is, is daar ook weer even een besefmomentje. Dat het leven wel doorgaat. Dat ze groter worden. En dat Alex hier ook zo van zou hebben genoten.

Dus ondergetekende geniet maar voor twee, ter compensatie. Vooral van de rust en het gemak waarmee we gingen. En ze hoopt dat dit blijft.