Ik weet het niet!
“Schrijf het maar op, dat helpt.” De boodschap van Boven was duidelijk. Maar hoe moet ik schrijven over wat er op dit moment in mijn leven gebeurt? Ik weet het niet. En zo komt er wekenlang geen zinnig woord op papier.
Slecht nieuws
Begin januari kregen we slecht nieuws. De kanker in Alex’ longen wint terrein. Mogelijk moeten we overstappen op een andere behandeling. Eentje waar hij goed ziek van wordt. Die boodschap zou ooit komen, dat wisten we allebei. Maar dat ‘ooit’ nu al zou zijn? Het bleek voor ons beiden een fikse mentale klap.
En nu? Nu is mijn brein in de war. Het is een grote stofwolk daarbinnen. Ik weet bijna niks meer zeker, keuzes maken is ineens een enorme opgave. Want hoe lang hebben we nog kwalitijd samen? Elke beslissing die ik neem, voelt per definitie als de verkeerde.
Ik weet niet niet
Het eerste wat ik dus al niet weet, is hoe vaak dat zinnetje: “ik weet het niet”, de afgelopen weken over mijn lippen kwam. Het was het antwoord op bijna alle vragen die me gesteld werden. Normaal weet ik dingen best heel goed. Maar nu niet.
Hoe gaat het met je? “Ik weet het niet.”
Ga je morgen werken, of blijf je thuis? “Ik weet het niet.”
Gaat papa nu dan dood? “Ik weet het niet.”
Heb je goed geslapen? “Ik weet het niet.”
Mama, wat eten we vanavond?
Ik. Weet. Het. Niet!!!
Afstand van elkaar
En de ergste vraag is nog wel: “Hoe is het nu met Alex?” Want vreemd genoeg: dat wist ik ook niet. Ik stamelde vaak maar wat over zijn medicatie en hoe de CT-scan er uitzag. Na het slechte nieuws namen we afstand van elkaar. Je zou denken dat elkaar negeren ‘heading for disaster’ is als je juist samen sterk moet blijven. Maar we hebben nu een aantal keer ervaren dat we elkaar flink in de haren kunnen vliegen als we er over proberen te praten voordat we voor onszelf de situatie ‘op orde’ hebben.
Ik heb een week niet geweten hoe het met hem ging. Tot we even samen buiten de deur gingen lunchen. Toen kwamen we allebei uit ons isolement. Het leverde een mooi maar pittig gesprek op en we vonden elkaar weer een beetje terug.
Machteloos
Het duurde nog eens twee weken voordat ik ook weer een beetje wist hoe het met mezelf ging. Dit is nieuw. Dat terneergeslagen, lege, machteloze gevoel blijft me in zijn greep houden. Maar ik wil er heel graag vanaf, want ik ben dit niet.
Stofwolk
Het is dik drie weken na het slechte nieuws als ik mijn laptop weer open klap om te schrijven. De hoeveelste poging het wordt om iets op papier te zetten? Juist: ik weet het niet. Het zal wel weer niets worden, vertel ik mezelf. Maar blijkbaar wist Hij dat het de juiste dag was. Terwijl ik nog zoek naar woorden, open ik tussendoor mijn bijbelapp. De dagtekst:
Want ik weet dat mijn Redder leeft. Uiteindelijk zal Hij mij uit het stof optillen, zodat alles weer goed komt.
Job 19:25, basisbijbel
Als ik zelf geen woorden meer heb, krijg ik Zijn woorden.
Til me maar op Heer. Blaas die stofwolk uit mijn hoofd. Ik zou het fijn vinden als ik het allemaal weer een beetje weet. En als ik weer kan schrijven. Want dan komt het voor nu wel weer goed.
