Feest tegen de klok
Het is feest in huis. Vandaag vieren we dat papa een jaar kanker heeft!
Vieren?
Vieren? Ik hoor het je denken. Hoe gek het ook klinkt, wij gaan dit vieren. Want stel: we hadden nooit ontdekt dat hij longkanker had. Of de behandeling zou niet aanslaan. Dan zouden we niet meer samen zijn, werd ons exact een jaar geleden zonder omhaal van woorden verteld.
‘Geniet van je dagen
Verlies je in de tijd
Je wordt steeds gedragen
Tot in alle eeuwigheid’
‘Leef met volle teugen’, Elbert Smelt en Kinga Bán
Dus de slingers hangen (oké, het hielp dat onze dochter gisteren jarig was), we hebben restjes unicorntaart bij de koffie en papa krijgt kusjes, knuffels en een cadeautje. Want wat zijn we blij dat hij nog bij ons is!
Een jaar voorbij
Elke drie weken wordt zijn lijf volgepompt met rommel. Dertien kuren heeft hij gehad, zeven zenuwslopende scans, vier spoedbezoekjes aan de eerste hulp. De hoeveelheid pillen die hij dit jaar heeft geslikt, is niet meer te tellen. Talloze gesprekken met artsen, verpleegkundigen en nog meer gesprekken met familie en vrienden. We hebben gehuild, geschreeuwd, geruzied, gelachen. En we zijn stil geweest. Er werd gebeden, hij is gezegend. Zelfs gezalfd.
En dan is ‘Hét Jaar’ voorbij. Alsof het één lange, diepe zucht was.
We hebben het gehaald!
Race tegen de klok
En nu? Nu voelt het ineens als een race tegen de klok. Alsof vanaf nu elke dag ‘bonus’ is en we extra hard moeten rennen om nog tijd samen te hebben. En dat rennen doen we dan ook nog eens met lood in de schoenen, omdat we helemaal niet willen opschieten.
Alex moet zijn best doen om zoveel mogelijk mee te maken van zijn kinderen. Van zijn twee meiden die willen dat papa hen naar school brengt en op bed legt. Van zijn zoon van bijna twee, die zo graag met hem voetbalt in de achtertuin en die er zichtbaar van geniet om samen met papa op zijn loopfiets een blokje om te gaan. Zijn zoon die herinneringen aan zijn vader nodig heeft, niet alleen van foto’s en filmpjes.
Het lijkt op rennen tegen de tijd.
Gelukkig voelen we wat Elbert en Kinga zingen, dat we steeds worden gedragen. We zijn inmiddels al wel gewend om met lood in onze schoenen te lopen, maar elke stap is lichter omdat we weten dat er Iemand bij ons is.
Elke dag vieren!
Vieren we vandaag feest tegen beter weten in? Absoluut niet. We weten inmiddels heel goed dat we gewoon feest moeten vieren, als wij vinden dat het een feestwaardig moment is.
Dus vandaag geen race tegen de klok. We verliezen ons in de tijd, want we hebben geen tijd te verliezen. Wij vieren feest. Feest tegen de klok.
