Daar sta ik dan. Tussen vijf kinderen en met mijn lief drie stoelen verderop. Mijn linkerarm om mijn bijna-negenjarige. De kleuter op mijn rechterheup. Mijn puber rechts naast me. Ik houd ze stevig vast, waar ik maar kan. We zingen het slotlied van de kerkdienst. Het lied dat ook het slotlied was van Alex’ leven met ons, het lied dat we bij zijn open graf zongen: Jezus Overwinnaar.   Terugdenken Daar sta ik dan. Het is het begin van een feestweek vol verdriet en herinneringen. Of een verdrietweek vol feestjes. Ik weet zo net nog niet welke versie het gaat worden. Dat is elk jaar weer een verrassing.  Het is een…